ಮಿತಿ ಮೀರಿದ ತೋರಿಕೆಯ ಹುಚ್ಚಾಟ!!!

 

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಅತಿವೇಗದ ಬದಲಾವಣೆ ದಿಗ್ಭ್ರಮೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮಂದಗತಿಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಬೆಳೆದ ನಮ್ಮ ತಲೆಮಾರಿನವರಿಗಂತೂ ಈ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಹೊಂದುಕೊಳ್ಳಲು ಆಗದೆ, ತಿರಸ್ಕರಿಸಲೂ ಆಗದೆ ಒದ್ದಾಡುವಂತಾಗಿದೆ. ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಪುಟಗಳಗಟ್ಟಲೇ ಬರೆಯಬಹುದಾದರೂ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಒಂದೇ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ನಾಲ್ಕಾರು ಸಾಲುಗಲಲ್ಲಿ. ನಾನು ಕಂಡ ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳು, ಜಾತ್ರೆಗಳು ಉತ್ಸವಗಳನ್ನು ಕುರಿತು.

ಮೊದಲಿಗೆ, ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರವು ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಜಿಲ್ಲೋತ್ಸವವೆನ್ನುವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿತ್ತು. ಇದು ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರದಲ್ಲಿ, ದುಂದು ವೆಚ್ಚ ಮಾಡಲು ಒಂದು ಸುಗಮ ರಹದಾರಿಯಷ್ಟೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಈ ಜಿಲ್ಲೋತ್ಸವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನು? ಸಿನೆಮಾ ತಾರೆಯರು ಮತ್ತು ಕಿರುತೆರೆ ನಟ ನಟಿಯರನ್ನು ಕರೆಸಿ, ಅವರಿಂದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಡ್ಯಾನ್ಸ್‌, ಡೈಲಾಗ್‌ ಹೇಳಿಸಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಜಿಲ್ಲಾ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳು ಸ್ಟೆಪ್‌ ಹಾಕಿದ್ದು ಅಷ್ಟೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಸುರಿದಿದ್ದಾಯಿತು. ಜಿಲ್ಲೆಯ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಮಾಡಿಸಲಾಯಿತೆ? ಒಂದಿಷ್ಟು ನಟ ನಟಿಯರಿಗೆ ಸಿನೆಮಾರಂಗದವರಿಗೆ ಲಾಭವಾಯಿತು.

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಾದರೂ ಲೈಟಿಂಗ್ಸ್.‌ ಬೇಕಿದ್ದೋ ಬೇಕಿಲ್ಲದೆಯೋ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರನಿಗೆ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೂ ಇಡೀ ಊರಿಗೆ, ನಗರಕ್ಕೆ ಲೈಟಿಂಗ್ಸ್‌ ಹಾಕಿಸುವುದು. ಇದರಿಂದ ಯಾರಿಗೆ ಏನು ಲಾಭ? ವಿದ್ಯುತ್‌ ಕೊರೆತೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವಾಗ ದುಂದುವೆಚ್ಚ ಬೇಕೆ?

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಮೈಸೂರು ಚಾಮುಂಡೇಶ್ವರಿ ಆಷಾಢ ಮಾಸದ ಶುಕ್ರವಾರದ ದರ್ಶನ. ನಾನು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಓದಿದ್ದರಿಂದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ನೆನೆದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಬಹುದು. ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಸರ್ಕಲ್‌ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಮಹರಾಜ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿನಿಂದ ನಾನು ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತ ಕಾರಿಯಪ್ಪ ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೇವು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮುಂಜಾನೆ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ನೂರು ಜನರು ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಇತರೆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಜನರು ಸಿಕ್ಕರೆ ಅದೇ ಹೆಚ್ಚಿನದು. ಬಹುತೇಕರು ಮುಂಜಾನೆಯ ವಾಕಿಂಗ್‌ ಅಥವಾ ರನ್ನಿಂಗ್‌ ಆಗಿಯೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವು ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ಭಕ್ತರು ಅಷ್ಟು ಮುಂಜಾನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಷಾಢದ ಶುಕ್ರವಾರವೆಂಬ ವಿಶೇಷವೇನು ಅಷ್ಟೊಂದು ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆ.ಜಿ.ಕೊಪ್ಪಲಿನವರು ಮಾತ್ರ ಚಾಮುಂಡಿ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಊರು ಹಬ್ಬದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಕೆಲವರು ಸ್ನೇಹಿತರು ಆ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೆ.

ನಾಲ್ಕೆನೆಯದಾಗಿ, ಮೈಸೂರು ದಸರಾ. ಒಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಬ್ಬವೆಂಬುದನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಹೆಸರು ಕೆಡಿಸಬಹುದೋ ಅಷ್ಟನ್ನೂ ಕೆಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನವರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಸಯ್ಯಾಜಿರಾವ್‌ ರಸ್ತೆಯಿಂದ ಬನ್ನಿಮಂಟಪದ ತನಕ ಲೈಟಿಂಗ್‌ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಅರಮನೆ ಆವರಣ ಮತ್ತು ಜಗನ್ಮೋಹನ ಅರಮನೆ, ಕಲಾಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ವಿವಿಧ ಕಾಲೇಜುಗಳ, ಶಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೆ.ಎಸ್.ಆರ್.ಪಿ. ರವರ ಕಡೆಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಇಡೀ ನವರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರು ಸ್ಥಳೀಯರೇ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ದಸರಾ ದಿನದಂದು ಮಾತ್ರ ಹೊರಗಿನವರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು ಎನ್ನುಬಹುದು. ಎಂದಿನಂತೆ ಎರಡು ಅಥವಾ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ವಸ್ತು ಪ್ರದರ್ಶನ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಜನಸಾಗರವಾಗಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿಯೂ, ಸಿನೆಮಾ ಹಾಡಿಗೆ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಲಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಯುವದಸರಾವೆಂಬುದನ್ನು ಮಾಡಿ, ಮನರಂಜನೆಯೆಂದರೆ ಹಾಡಿಗೆ ಸ್ಟೆಪ್‌ ಹಾಕುವುದು, ಅದನ್ನು ರೀಲ್ಸ್‌ ಮಾಡಿ ಲೈಕ್‌ ಪಡೆಯುವುದೆ ಆಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಅಷ್ಟೆ ಸಿನೆಮಾ ರಂಗದವರಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಮಾಡಿಕೊಡಲು ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಿದೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ನಾಟಕಗಳು, ಗಾಯನ, ಜಾನಪದವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಲೈಟಿಂಗ್ಸ್‌ ಶೋ, ಲೇಸರ್‌ ಶೋ, ಡ್ರೋನ್‌ ಶೋ, ಇವುಗಳಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯನ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲುಂಟಾಗುವ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ.

ಐದನೆಯದಾಗಿ, ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು. ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಊರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ವಿಶೇಷ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು, ವಿಶೇಷ ಪೂಜೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯರು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತ ಬಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಆಚರಣೆಗಳು, ಸಿದ್ಧತೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನದ್ದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಇರುತ್ತವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ: ಧರ್ಮಸ್ಥಳ, ತಿರುಪತಿ, ಪ್ರಮುಖವು. ಆದರೇ, ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಂಕೆ ಮೀರಿ ಜನರು ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ಅಲ್ಲಿನ ಪರಿಸರದ ಜೊತೆಗೆ, ಸ್ಥಳೀಯರಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಉಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಗಮನಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಕೇರಳದ ಕೊಟ್ಟಿಯೂರು, ಮಡಾಯಿಕಾವು, ಶಬರಿಮಲೈ, ಪ್ರಯಾಗ್‌ರಾಜ್‌ ಕುಂಭಮೇಳ, ಮಲೈ ಮಹದೇಶ್ವರ ಬೆಟ್ಟ, ಆಷಾಢದಲ್ಲಿ ಚಾಮುಂಡೇಶ್ವರಿ ಬೆಟ್ಟ, ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ದೇವಿರಮ್ಮನ ಬೆಟ್ಟ ಹೀಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ತನ್ನದೆಯಾದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ಕ್ಯಾರಿಯಿಂಗ್‌ ಕೆಪಾಸಿಟಿ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಅದನ್ನು ಮೀರಿ ಅದಕ್ಕೆ ಭಾರ ಹಾಕಿದರೆ ಪ್ರಕೃತಿ ವಿಕೋಪವಾಗುತ್ತದೆ.  

ಆರನೆಯದಾಗಿ, ಟೂರಿಸಂ ಮತ್ತು ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಂಪಾದನೆ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡುವ ಹೊಸ ಹೊಸ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಅವನು ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ ಇಲ್ಲವೇ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಈ ಹುಚ್ಚು ನಗರ ಪ್ರದೇಶದವರಿಗಿತ್ತು. ಈಗ ಹಳ್ಳಿ ನಗರವೆಂಬ ಭೇಧಭಾವವಿಲ್ಲದೆ ಹರಡಿದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಜಾಗದ ಹೊಸ ವಿಡಿಯೋ ಬಂದರೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರಲೇಬೇಕು. ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್‌ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ಕಾಡಿಗೆ ನುಗ್ಗುವುದು ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುವುದು, ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುವುದು, ಅಪಾಯದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಮಾಡುವುದು. ಮೋಜು ಮಸ್ತಿ ಮಾಡುವುದು. ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಡಿಕೇರಿ, ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು, ಮೈಸೂರು ರಸ್ತೆಗಳ ಕಡೆಗೆ ತಲೆ ಹಾಕುವಂತಿಲ್ಲ. ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವಾಹನ ದಟ್ಟಣೆಯಿರುತ್ತದೆ.

ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಈ ರೀಲ್ಸ್‌ ಹುಚ್ಚಾಟಗಳು. ಲೈಕ್ಸ್‌ ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಗಳಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಹಾಗೂ ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್‌ ಗಳು ಇಂತಹವರನ್ನು ಸೆಲೆಬ್ರೆಟಿಗಳೆಂದು ಸ್ವಯಂಘೋಷಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಕನಿಷ್ಠ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಲೋಕದ ಮೇಲಿನ ಸರಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಮನಬಂದಂತೆ ರೀಲ್ಸ್‌ ಮಾಡುವುದು. ಇದು ಕೇವಲ ಯುವಕರಲಿತ್ತು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಐಎಎಸ್‌, ಐಪಿಎಸ್‌ ಅಂತಹ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೂ ಈ ಗೀಳು ಹರಡಿದೆ.

ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅತಿರೇಕವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಸಮಯವನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಕೊಲ್ಲಬೇಕಿದೆಯೂ ಅಷ್ಟನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದರ ಹಿಂದಿನ ಕುತೂಹಲ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದರ ಹಿಂದಿನ ಕೈವಾಡ ಮತ್ತು ಉದ್ದೇಶವೆನ್ನೆಂದು ತಿಳಿಯೋಣ.

೧೨.೧೧.೨೦೨೬

ಅನ್ಯವಾರ್ತೆ: ಬಿಡುವ ಹಾದಿಯಲಿ!!

ಅನ್ಯವಾರ್ತೆ: ಬಿಡುವ ಹಾದಿಯಲಿ

ಹರೀಶ್‌ ಬಾನುಗೊಂದಿ

ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬರೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಎರಡು ಕಾರಣಗಳಿವೆ, ಮೊದಲನೆಯದು ಒಂದ ಸಣ್ಣ ಕಥೆ, ಗಾಂಧೀಜಿಯವರನ್ನು ಒಬ್ಬರು ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಗಾಂಧೀಜಿ, ನನ್ನ ಮಗ ಅತಿಯಾಗಿ ಸಕ್ಕರೆ ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ, ಇವನಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆಗ, ಗಾಂಧೀಜಿ, ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ಆ ತಾಯಿ ಬಂದು ಕೇಳುವಾಗ ಮಗುವಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಅತಿಯಾಗಿ ತಿನ್ನಬಾರದೆಂದು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಕಳೆದ ವಾರವೇ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವೆ ಎಂದು ಆ ತಾಯಿ ಕೇಳಿದಾಗ, ಗಾಂಧೀಜಿ “ನನಗೂ ಸಕ್ಕರೆ ತಿನ್ನುವ ಚಟವಿತ್ತು, ನಾನೇ ತಿನ್ನುವಾಗ ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಲಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ”.

ಈಗ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ, ಈ ಅನ್ಯವಾರ್ತೆ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ಧ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು. ಇದನ್ನು ಕುರಿತು ನನಗೆ ಅರಿವನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದವರಿಗೆ ನಾನು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಋಣಿ. ಅವರ ಹೆಸರು, ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡ, ಇದು ಅವರಿಗು ಹಿಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅನ್ಯವಾರ್ತೆ ಎಂದರೇನು? ನಮಗೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ವಿಷಯ ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು. ನಾವು ಅನೇಕ ಬಾರಿ, ಚಿಂತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ಒದ್ದಾಡುವುದು, ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನಲ್ಲ, ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುವ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕಿವಿಗಳನ್ನು. ಇದು ನಾನು ಕಳೆದ ಮೂವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಾಡುತ್ತ ಬಂದು ಈಗ ಅದನ್ನು ಕೈಚೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅನೇಕರು ನೂರಾರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದೆಲ್ಲವೂ ಅವರ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ಸರಿ. ನಮಗೆ ಅದರಿಂದ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಕಿರಿಕಿರಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ನಾವೇ ತುರಿಕೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೂ ಮೂಗು ತೂರಿಸುವ ಬುದ್ಧಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಹಜ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ. ನಾನು ಈ ಸೋಷಿಯಲ್‌ ಮೀಡಿಯಾ ಬಂದಾಗ ಪ್ರಪಂಚದ ಆಗೂ ಹೋಗುಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಮೇರಿಕಾ, ಆಫ್ರಿಕಾ, ಯೂರೋಪ್‌ ಎಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆದರೂ ನನ್ನದೊಂದು ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಇರಬೇಕು, ನನ್ನದೊಂದು ರಿಯಾಕ್ಷನ್‌ ಇರಬೇಕು. ನನ್ನ ಮಾತು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬೇಕೇ ಬೇಡವೇ? ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕೂಡ ಆಲೋಚಿಸಿದೆ.

ನಾನು ಓಟ್‌ ಹಾಕಬೇಕು, ಹಾಕಿದೆ ಬಂದೆ. ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಖಾತೆ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅದು ಹಾಗೆ ಆಗಬೇಕು, ಇದು ಹೀಗಾಗಬೇಕು. ಪ್ರಪಂಚದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಬ್ದಾರಿ ನನ್ನಯ ಮೇಲೆಯೆ ಇದೆ ಎನ್ನುವಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದರಿಂದ, ಉಪಯೋಗವಾಗಿದ್ದು ಒಂದು ಮಾತ್ರ, ಅದು ನನ್ನ ಬಿಪಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು. ಬಸ್‌ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ, ಹೋರಾಟ ಪ್ರತಿಭಟನೆ, ಊರಿನಲ್ಲಿ ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಧಿಕ್ಕಾರ,, ಇನ್ಯಾರೋ ಡಿ.ಜೆ. ಹಾಕಿ ಕುಣಿತ ಬೈಯ್ಯುವುದು. ದೂರುವುದು. ನನ್ನಯ ಸ್ನೇಹಿತರು ಲಂಚ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೋಪ, ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಹಬ್ಬ ಎಂದು ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಬೇಸರ. ಇದೆಲ್ಲಾ ಬೇಕಾ? ಎನ್ನುವುದು.

ನನ್ನಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತೀನಿ ಎಂದರೆ, ಅವರು ಅಣಕಿಸುವುದು. ಅದಕ್ಕೂ ಕೋಪ, ಅಯ್ಯೋ ಇವರಿಗೆ ಜಾಗತಿಕ ತಾಪಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಮುನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಅರ್ಚನೆ ಚೀಟಿ ಕೊಂಡವರಿಗೆ ಒಂದು ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ನ್ಯಾಯ ಅದಕ್ಕೂ ಕೋಪ, ಬೇಸರ. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಕಿರಿಯರು ಸೀಟು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿಗೂ ಕೋಪಾ.

ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ, ನನ್ನ ಮಗಳು, ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ, ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು ಎಲ್ಲವುದಕ್ಕೂ ಕೋಪ ಸಿಟ್ಟು ಸೇಡು. ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತ ದುಡ್ಡು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೂ ಕೋಪ. ನಾನು ಅವನ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅವನು ನಿಂತಿಲ್ಲ ಬೇಸರ.

ಮುಗಿಯುವ ಮುನ್ನ:

ನಮ್ಮಯ ಬಗ್ಗೆ ನಕರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಕನಿಕರವಿರಲಿ. ಪಾಪ, ಅವರು ನಮ್ಮಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸಲು ಅವರ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಮಯವನ್ನು ನಮಗಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಏನೇನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ಅದು ಅವರ ಅಲ್ಪ ಜ್ಞಾನ. ಮೂರನೆಯದಾಗಿ ಇದರಿಂದ ಅವರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುವುದಾದರೆ ಸಿಗಲಿ.

ಕೊನೆಯ ಹನಿ:  ಅವರು ಇರುವುದು ಹಾಗೇಯೆ. ಅದು ಅವರ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ. ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ನಾನ್ಯಾರು. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ನಮ್ಮ ಸುಖ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲವೆ? ನಾನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇರೊಬ್ಬರ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನನ್ನಯ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಅಲ್ಲವೇ? ಲೋಕ ಇರೋದೇ ಹಾಗೆ ಅವರನ್ನ ತಿದ್ದೋಕೆ ಅಂತಾ ನಮ್ಮನ್ನ ದೇವರು ಕಳುಹಿಸಿಲ್ಲ. ನಮ್ದು ಮಾತ್ರ ನಾವು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬೇರೆಯವರು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಸಾವಿರ ಮಾತಾಡಲಿ, ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನೇರವಾಗಿ ದಂಡು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ ನೋಡೋಣ. ಎಲ್ಲಿಯೋ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುವವರ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮಯ ಆಯಸ್ಸು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾ?

ನಮ್ಮ ದೇಹ ದೇಗುಲ, ಒಳಗೊಬ್ಬ ಪರಮಾತ್ಮನಿದ್ದಾನೆ. ಅವನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ. ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು. ಯಾರು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಜೊತೆಗಿರೋಣ, ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಇರೋಣ.

ಯಾರೋ ನಮ್ಮಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಕೆಟ್ಟ ಮಾತುಗಳು ಹೇಳಿದಾಕ್ಷಣ ನಮ್ಮಯ ತೂಕ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಯ ಆದರ್ಶಗಳಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬದುಕಿನ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ತಲೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಅರಿವನ್ನು ತುಂಬಿಸಿ, ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ಮುದ ನೀಡುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು.

ಆ ನಡುವೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವಷ್ಟು ಕಣ್ಣಿಗೆ ತಂಪಾಗುವಷ್ಟು ನಿದ್ದೆ ದೊರಕಲಿ. 

ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪ ದೇವರ ಉತ್ಸವ: ದೈವ, ಆಚರಣೆ, ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಂಘಟನೆ!!!

 

ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಕಳೆದ ವರ್ಷವೇ ಬರೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ಕಾರಣಾಂತರಗಳಿಂದ ಬರೆದಿರಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ಬರೆಯೋಣ ಎಂಬುದು ಇರಬಹುದು. ಮಾರ್ಚ್‌ ತಿಂಗಳ ಮೂವತ್ತು ಮತ್ತು ಮೂವತ್ತೊಂದರಂದು ಶ್ರೀ. ಪಳ್ಳಿಯೋತ್‌ ಮಡಪರೆ ಮುತ್ತಪ್ಪ ದೇವಸ್ಥಾನ ಪೊನ್ನಂಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪ ದೇವರ ಉತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಅದರ ಕೆಲವು ಅನುಭವಗಳನ್ನು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ದೇವರ ಅಥವ ಧರ್ಮದ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿಯಲ್ಲ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗವಾಗಿ ನೋಡಬೇಕು, ಮೊದಲನೆಯದು ದೈವದ ನಂಬಿಕೆ, ಎರಡನೆಯದು ಜನರ ಅಥವಾ ಭಕ್ತರ ನಡುವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯದು ಸಂಘಟನೆ ಹಾಗೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ.

 

ಪೀಠಿಕೆಗಾಗಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಭಾಗದ ಓದುಗರಿಗಾಗಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ದೇವಸ್ಥಾನ ಅಥವಾ ದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದೆಲ್ಲವೂ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಇಲ್ಲಿ ವೈಚಾರಿಕತೆ, ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತಿತರೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಅಗತ್ಯತೆಯಿಲ್ಲ. ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಹಾಗೆಯೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಮಾಡುವ ಅಥವ ಸಮರ್ಥನೆ ನೀಡುವುದು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಆರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಬೀದಿ ನಾಯಿ ಕಚ್ಚಿತ್ತು. ನಾನು ಇಂಜೆಕ್ಷನ್‌ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಇಂಜೆಕ್ಷನ್‌ ಗೆ ಕೂಡ ಪರದಾಡುವಂತಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ, ಜನ್‌ ಔಷಧಿ ಒಳಗೆ ಈ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್‌ ಕೂಡ ಸೇರಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್‌ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಹೆಚ್.ಎಸ್. ಆರ್‌ ಲೇ ಔಟಿನಿಂದ ಕೂಡ ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಲಸಿಕೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಜನರಲ್‌ ಮೆಡಿಸಿನ್‌ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದರೆ ಇನ್ನೂರ ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ದಾಟುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ, ಔಷಧಿ ಕಂಪನಿಗಳು ಆ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಲಸಿಕೆಯನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ರೇಬಿಸ್‌ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಂಕರ ಕಾಯಿಲೆ. ನಾಯಿ ಕಚ್ಚಿದ ಆರು ವಾರದಲ್ಲಿ ಸಾವನ್ನು ತರುವಂತದ್ದು.

 

ಲಸಿಕೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಸಿನೆಮಾ ನಿರ್ದೇಶಕ ಫಣೀಶ್‌ ರಾಮನಾಥಪುರ ಅವನಿಗೆ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದೆ. ಅವನು, “ಮಗಾ ನಾಯಿ ಕಚ್ಚಬಾರದು ಕಣೋ, ರಾಹು ದೋಷ ಬರುತ್ತೆ, ನಮ್ಮ ರಿಲೇಷನ್‌ ಗೆ ಹೀಗೆ ಆಗಿತ್ತು, ಬೇಗ ಒಂದು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸು ಎಂದ”. ನಾನು, ಲೋ, ಬೀದಿ ನಾಯಿ, ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ, ಅದು ಕಚ್ಚಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಪೂಜೆನಾ? ಎಂದೆ. ನೆಗ್ಲೆಕ್ಟ್‌ ಮಾಡಬೇಡ ಅಂತ, ತಲೆಗೆ ಹುಳು ಬಿಟ್ಟ. ನನಗೋ ಯೋಚನೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಇರಲಿ ಅಂತಾ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಬಳಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಶನಿ ದೇವರ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಕೇಳಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು, ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕ? ಶಾಂತಿ ನಾ? ದೋಷ ನಿವಾರಣೆ ನಾ? ನನಗೆ ಈ ಹಿಂದೆ ತಿಳಿದಿದ್ದು, ನವಗ್ರಹ ಪೂಜೆ, ನವಗ್ರಹ ದಾನ, ಶನಿ ದೇವರ ಕಥೆ ಓದಿಸುವುದು, ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಹು ಶಾಂತಿ ಎಂದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡ, ನೀವು ಅಮ್ಮ ಆಶ್ರಮದ ಹತ್ತಿರ ದುರ್ಗಾ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ದೇವಸ್ಥಾನ ಇದೆ, ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹೇಳಿ ಅವರು ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಎಂದರು. ನಾನು ನೇರವಾಗಿ, ಶ್ರೀ ದುರ್ಗಾ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು. ಅವರಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆ, ನನ್ನ ನಕ್ಷತ್ರ, ರಾಶಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಕೇಳಿದರು. ನಂತರ, ನಿಮ್ಮ ನಕ್ಷತ್ರ ಇರುವ ದಿನ ಮಾಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು, ಮುಂಜಾನೆ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಬರಬೇಕು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ತನಕ ಆಗುತ್ತದೆ, ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳನ್ನು ನೀವೇ ತರುತ್ತೀರಾ? ನಮ್ಮದು ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ಸಾವಿರ ಆಗುತ್ತದೆ, ನಲ್ಲವತ್ತೆಂಟು ದಿವಸಗಳ ಕಾಲ ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಸಮೇತ ತಿನ್ನದೆ ನಿಷ್ಠೆ ಪಾಲಿಸಬೇಕೆಂದರು.

 

ಇದೊಳ್ಳೆ ರಾಮಾಯಣವಾಯಿತಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು. ಇದರ ನಡುವೆ ಗೂಗಲ್‌ ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಾಡತೊಡಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಏನಿಲ್ಲ? ಬೇಕಿದ್ದು ಬೇಡವಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಸಿಕ್ಕಿತು. ರಾಹು ದೋಷ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಬೇಕು. ರಾಹುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನೇ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ. ರಾಹು ಯಾರು? ಅವನಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಕೋಪ ಬರುತ್ತದೆ, ಅವನನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಫಣೀಶ ನನ್ನ ತಲೆಗೆ ಹುಳು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆಲವು ನಕರಾತ್ಮಕ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಬಂದರೆ, ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು, ನಮ್ಮನ್ನು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರಿಸಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಪೂಜೆ, ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ, ದೇವರು, ಭಕ್ತಿ, ನಂಬಿಕೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಅದೇ ರೀತಿ ಅನಾರೋಗ್ಯವೂ ಅಷ್ಟೆ, ಯಾರು ಯಾವ ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ಡಾಕ್ಟರ್‌ ಹೆಸರು ಹೇಳಿದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಶುಗರ್‌, ಬಿಪಿ, ಥೈರಾಯಿಡ್‌, ತೂಕ ಇಳಿಸುವುದು, ಇವರೆಲ್ಲರ ಕಥೆಯೂ ಅಷ್ಟೆ. ಏನೆಲ್ಲಾ ತಿನ್ನುವುದು, ಕುಡಿಯುವುದು, ಪಥ್ಯೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಹಾಗೆಯೇ ಆಲೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಚಿಂತಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣ, ಈ ಹಿಂದೆ ಕೂಡ ನಾಯಿ ಕಚ್ಚಿತ್ತು ಆಗ ಹುಡುಗಾಟಿಕೆ, ನಾಯಿ ಕಚ್ಚಿದ ನಂತರ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸತ್ತು ಬದುಕಿ ಬಂದಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತ್ತು. ಅದು ನನ್ನ ಭಯವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತ್ತು.

 

ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ, ಸ್ನೇಹಿತ ಮಂಜೇಶನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ನನ್ನ ಸಂಕಟವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡೆ. ಮಂಜೇಶನ ಹೆಂಡತಿ ನಿತ್ಯಾ ಕೊಡಗು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಪೊನ್ನಂಪೇಟೆಯವರು. ಅವರು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿ ನಂತರ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದರಂತೆ. ನಂತರ ಕರೆ ಮಾಡಿ, ʼಅಣ್ಣ, ಏನೂ ಪೂಜೆ ಬೇಡ ಅಣ್ಣ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಅಣ್ಣಂದಿರು ಮುತ್ತಪ್ಪನ ಪೂಜೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೂಡ ದೇವಸ್ಥಾನ ಇದೆ,  ನೀವು ಒಮ್ಮೆ ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪನ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ ಸಾಕು, ಕೈ ಮುಗಿದು ಬಂದರೆ ಸಾಕು, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೂ ಇರಬಹುದು, ಎಂದರು. ಅಯ್ಯೋ ಅಮ್ಮ, ಬೇಡ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳು, ಯಾವಾಗ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂತಾ, ನಾನು ಹೋಗ್ತೀನಿ, ಎಂದೆ. ನಂತರ ಮಂಜೇಶ್‌ ನಿತ್ಯಾ ಅವರ ಅಣ್ಣ, ಸುದೀಶಣ್ಣರವರಿಗೆ ಮಾತಾಡಿ, ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿದ, ಶುಕ್ರವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ೧೨ ಗಂಟೆಗೆ ಪಯ್ಯಂಗುತ್ತಿ (ಪೂಜೆ) ಆ ದಿನಕ್ಕೆ ಈ ಹೆಸರು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಪೂಜೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬರಬಹುದು, ಎಂದ. ಸುದೀಶಣ್ಣರವರ ನಂಬರ್‌ ಕೂಡ ಕಳುಹಿಸಿದ.

 

ನಾನು ಸುದೀಶಣ್ಣರವರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅವರು ಹೇಳಿದರು, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿಯೆ ಇದೆ, ಇಲ್ಲಿ ತನಕ ಬರುವುದೇನೂ ಬೇಡ, ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಒಂದು ಹರಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದರು. ಅಯ್ಯೋ ಅದೆಲ್ಲಾ ಬೇಡ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದೆ, ಸರಿ ಶುಕ್ರವಾರ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬನ್ನಿ ಎಂದರು. ನಾನು ಆತುರಗಾರ ಜೊತೆಗೆ ಆತಂಕ ಬೇರೆ ಬೆರೆತಿತ್ತು. ಮುಂಜಾನೆ ಕಾವೇರಿ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟು ಸುಮಾರು ಹತ್ತೂವರೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಪೊನ್ನೊಂಪೇಟೆ ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪ ದೇವಸ್ಥಾನ ತಲುಪಿದೆ. ಹೋಗಿ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ, ಅವರು ದೇವಸ್ಥಾನ ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಮತ್ತು ಪೂಜೆಗೆ ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಿತ್ಯಾ ಅವರ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿದೆ. ಟೀ ಕೊಟ್ಟರು, ಹನ್ನೆರಡುವರೆ ಆಗುತ್ತದೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಏನೂ ಬರಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದರು. ನಂತರ ನನ್ನ ಆತಂಕವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದೆ. ಆಗ ಅವರು ದೇವಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪನ ಕುರಿತು ತಿಳಿಸಿದರು.

 

ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪನ ಇತಿಹಾಸ/ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಗೂಗಲ್‌ ನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ ತಾವು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಓದಿಕೊಂಡರೆ ಉತ್ತಮ. ಉತ್ತರ ಕೇರಳ ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಕಣ್ಣೂರು, ಕೊಡಗಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯಿಟ್ಟಿರುವ ದೈವ. ಶಿವನ ಅವತಾರವೆಂಬುದು ನಂಬಿಕೆ. ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪನಿಗೆ ನಾಯಿಗಳೆಂದರೆ ಬಹಳ ಪ್ರೀತಿ. ಈ ಪೊನ್ನಂಪೇಟೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪನಿಗೆ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ನಾಯಿಗಳ ಕುರಿತು ಭಯ ಇರುವವರು, ಸ್ವಪ್ನದಲ್ಲಿ ನಾಯಿಗಳು ಕಂಡು ಬೆಚ್ಚುವವರು, ನಾಯಿ ಕಚ್ಚಿದ್ದಕ್ಕೆ ಭಯ ಪಟ್ಟವರು, ಹೀಗೆ ಇಂತಹವರು ಬಂದು ಒಂದು ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ನಿವಾರಣೆಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾರೆ. ನಾಯಿಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ರೂಪದ್ದು, ಕೆಲವರು ಕಂಚಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದರು, ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಏನು ಯೋಚನೆ, ಬೇಡ, ಸಾವರವೂ ಬೇಡ ಲಕ್ಷವೂ ಬೇಡ, ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು, ಬೇಡಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು, ನೀವು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ನೆನೆದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು. ಈಗ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ಬನ್ನಿ ಎಂದರು.

 

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತು ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು, ಫಾರೆಸ್ಟ್ರಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪ್ರೊ. ಜಡೇಗೌಡ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಬಂದೆ. ಪ್ರೊ. ಜಡೇಗೌಡ ಮೊದಲ ಸೋಲಿಗ ಆದಿವಾಸಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ. ಅವರು ಮೂಲತಃ ಬಿಳಿಗಿರಿ ರಂಗನ ಬೆಟ್ಟದವರು. ಎಂಎಸ್ಸಿ, ಪಿ.ಎಚ್.ಡಿ. ಮಾಡಿ ಈಗ ಪೊನ್ನಂಪೇಟೆ ಫಾರೆಸ್ಟ್ರಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್‌ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗೆ ಬಂದು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತೆ. ಜನರು, ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಂದವರೆಲ್ಲ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಬಂದು, ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಕೊಡವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಒಬ್ಬರು ನನ್ನನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದರು. ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರು ಎಂದೆ. ಭಯಂಕರ ಶಕ್ತಿ ದೇವರು, ನಂಬಿದ್ರೆ ಕೈ ಬಿಡದಿಲ್ಲ, ಆದ್ರೇ ಹೇಳಿದಂಗೆ ನಡ್ಕೋಬೇಕು. ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಸಾಕು, ಎಂದರು. ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆಯೇ ಸುದೀಶಣ್ಣ ಕರೆದರು, ಬಂದವರೆಲ್ಲ ಕೆಲವರು ದಕ್ಷಿಣೆಯಿಟ್ಟು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವರು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವಲಕ್ಕಿ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಚೂರು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟರು. ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆಯಾಗಿತ್ತು, ಎಲ್ಲರೂ ಖಾಲಿಯಾದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಸುದೀಶಣ್ಣನ ಬಳಿ ಹೋದೆ. ಅಣ್ಣ ನನ್ನದು ಪೂಜೆ ಎಂದೆ.

 

ಆಯ್ತಲ್ಲ ಎಂದರು. ಬೇಡಿಕೊಂಡ್ರಾ? ನನಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆ, ಅರ್ಚನೆ, ಪೂಜೆ, ಮಂಗಳಾರತಿ, ಸಂಕಲ್ಪ ಇದೆಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಹೇಳಿದರು, ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಒಳ್ಳೆಯದು ಆಗುತ್ತೆ, ವರೀಸ್‌ (ಚಿಂತೆ) ಬೇಡ ಎಂದರು. ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಮ್ಮ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ರು. ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ, ಊಟ ಮಾಡಿದೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೊರಟೆ. ಹೊರಡುವಾಗ ಸುದೀಶಣ್ಣರವರ ತಮ್ಮ ದಿನೇಶಣ್ಣ ಬಂದರು. ಹರೀಶಣ್ಣ ಮುತ್ತಪ್ಪನ ಶಕ್ತಿ ಬೇರೆ ತರಹ, ನೀವು ಏನೂ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಯಾವ ಪೂಜೆಯೂ ಬೇಡ, ಯಾವ ಹೋಮನೂ ಬೇಡ ದೈವನನ್ನು ನಂಬಿದರೆ ಸಾಕು. ನೀವು ಏನಾದರೂ ಆಗಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿಂದನೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಸಾಕು. ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಬರೋದು ಬೇಡ. ಅಷ್ಟು ಕೊಡು ಇಷ್ಟು ಕೊಡು ಅಂತ ಕೇಳೋ ದೇವರಲ್ಲ ಮುತ್ತಪ್ಪ, ನಂಬಿಕೆ ಅಷ್ಟೆ ಮುಖ್ಯ. ಒಂದು ಲೀಟರ್‌ ಎಣ್ಣೆ ಇಟ್ಟರೂ ಸಾಕು ಎಂದರು.

 

ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುರವಾದ ಭಕ್ತಿಯ ಪಯಣ ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಪರಸಿನಿಕಡವು ಎಂಬದು ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪ ದೇವರ ಮೂಲ ಸ್ಥಾನ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಅಷ್ಟೆ, ಯಾವ ಅರ್ಚನೆಯಿಲ್ಲ, ಸಂಕಲ್ಪಯಿಲ್ಲ, ಹೋಮ ಹವನವಿಲ್ಲ. ಬೆಳ್ಳಿಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಸಂಜೆ ವೆಳ್ಳಾಟಂ ಇರುತ್ತದೆ, ಅಲ್ಲಿಯೂ ಅಷ್ಟೆ ಮುಂಜಾನೆಯಿಂದ ಸಂಜೆಯ ತನಕ ಬೇಯಿಸಿದ ಅಳಸಂದೆ ಕಾಳು ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಚೂರು ಹಾಗೂ ಟೀ ಕೊಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹಾಗೂ ರಾತ್ರಿ ಉತ್ತಮ ಅನ್ನದಾನವಿರುತ್ತದೆ. ರಾತ್ರಿ ತಂಗುವುದಕ್ಕೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಹೊರಾಂಡದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆ ಮಾತ್ರವೇ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು, ಮೇಲೂ ಕೀಳೆಂಬುದಿಲ್ಲ.

 

ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪ ದೇವರ ಉತ್ಸವ

 

ಈಗ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇನೆ, ಇದು ಪೊನ್ನಂಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪ ದೇವರ ಉತ್ವವದ ಕುರಿತು. ಇದನ್ನು ನನ್ನ ಅನುಭವದ ಮೇಲೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಒಂದು ಅಲ್ಲಿನ ವಿಶೇಷತೆ ಜನರ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಎರಡನೆಯದು ಸಂಘಟನೆ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ, ನಿಮಗೆ ಓದುವಾಗಲೇ ಬರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಾನು ತಿಳಿಸುವ ವಿವರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಾನು ಮೊದಲೇ ತಿಳಿಸಿದಂತೆ ಈ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಪ್ರತಿ ಶುಕ್ರವಾರ ಒಂದು ಪೂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ನೀವು ನಿಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆಡೆ ನೋಡಿರುವಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಅರ್ಚಕರು, ಅಭಿಷೇಕ, ಅರ್ಚನೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೂವು ಹಣ್ಣು ಕಾಯಿ ಇತರೆ ಕೂಡ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಸಕ್ತರು ಬಯಸಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವರ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಒಡೆದು ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಲೂಬಹುದು. ಕಡ್ಡಾಯವಲ್ಲ.

 

ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪ ದೇವರ ಉತ್ಸವ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಕೊಡಗು ಮತ್ತು ತುಳುನಾಡಿನ ಉತ್ಸವಗಳೇ ಬೇರೆ ರೀತಿಯವು. ಅವುಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಬಯಲು ಸೀಮೆಯಲ್ಲಿಯಾದರೆ ಉತ್ಸವವೆಂದರೆ ಒಂದು ಉತ್ಸವ ಮೂರ್ತಿ, ತೇರು (ರಥ), ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ ಇತ್ಯಾದಿ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅದು ಬೇರೆಯದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅದರ ಕುರಿತು ಬರೆಯುವಷ್ಟು ಜ್ಞಾನವಾಗಲೀ ಪರಿಣತಿಯಾಗಲಿ ನನಗಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಅದರ ಕುರಿತು ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ದೇವರುಗಳಿಗೆ ಗುಡಿಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಸ್ಥಳ ಅಥವಾ ಸ್ಥಾನವೆಂದು ಒಂದು ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೂರ್ತಿ ಪೂಜೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ಅದರ ಸ್ಥಳವೆಂದು ದೀಪ ಹಚ್ಚುವುದು ವಾಡಿಕೆ.

 

ಈ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಉತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪರವರ ವೆಳ್ಳಾಟಂ, ತಾವುಗಳು ಕಾಂತಾರ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿದ್ದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಬಹುದು. ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪರವರ ಜೊತೆಗೆ ಇತರೆ ದೇವರುಗಳ ವೆಳ್ಳಾಟಂ ಮತು ಕೋಲ ಕಟ್ಟುವುದು ಕೂಡ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ಹರಕೆ ಹೊತ್ತಿ ದೇವರನ್ನು ಆ ದಿನದಲ್ಲಿ ಕರೆಸುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೀ ಮುತ್ತಪ್ಪ ಜೊತೆಗೆ ತಿರುವಪ್ಪನ್‌, ಗುರು ಕಾರಣ, ಕುಟ್ಟಿಚಾತ, ಗುಡಿವಿರನ್‌, ವಸೂರಿ ಮಾಲ, ಶ್ರೀ ಭಗವತಿ, ಗುಳಿಗ ದೇವರ ವೆಳ್ಳಾಟಂ ಪ್ರಮುಖರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಕುಟ್ಟಿಚಾತ ದೇವರು, ವಸೂರಿ ಮಾಲ, ಶ್ರೀ ಭಗವತಿ ದೇವರುಗಳ ವೆಳ್ಳಾಟಂ ನಡೆಯುವಾಗ ಮಕ್ಕಳ ಕಿರುಚಾಟವನ್ನು ಕೇಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಆ ದೇವರುಗಳಿಗೆ ಇವರುಗಳು ಕಿರುಚುವುದನ್ನು ಕಂಡರೆ ಇಷ್ಟವಂತೆ. ಗುರುವಿನ ಕೋಲ ನಡೆದ ನಂತರ ಗುರು ತನಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಕಾಣಿಕೆಯ ದುಡ್ಡಿನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೊಡುವುದು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದು ಅವರಿಗೆ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಡಿಸುತ್ತ ಸಂತಸಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೇ, ಗುಳಿಗ ದೇವರನ್ನು ಅತಿ ಭಯ ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಗುಳಿಗ ದೇವರ ವೆಳ್ಳಾಟಂ ನಡೆಯುವಾಗ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್‌ ಬಂದರೆ ನಡುಗುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕಾಂತಾರ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೆ ಗುಳಿಗ ದೇವರು.

 

ಮೇಲಿನದು, ಹಿನ್ನಲೆ ತಮಗೆ ಅರ್ಥೈಸಲು. ಈ ಉತ್ಸವ ಈಗಿನ ಹೊಸ ಸಮಿತಿಯಿಂದ ಕಳೆದ ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದೆ. ಆದರೇ, ಇದೇ ರೀತಿಯ ವಿಜೃಂಭನೆಯ ಉತ್ಸವ ಹಿಂದಿನ ಸಮಿತಿಯವರು ಸೇರಿ ಕಳೆದ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಮೊದಲಿಗರು ಹಾಕಿ ಕೊಟ್ಟ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಈಗಿನ ಸಮಿತಿಯು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಪ್ರಶಂಸನೀಯ. ಮೊದಲ ದಿನ ಸಂಜೆ ಐದರ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸುಮಾರು ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಕ್ಕೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಎರಡನೆಯ ದಿನ ಸಂಜೆ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಶುರುವಾದರೆ ಮೂರನೆಯ ದಿನ ಸಂಜೆ ಆರು ಅಥವಾ ಏಳು ಗಂಟೆಯ ತನಕ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಎರಡು ಮತ್ತು ಮೂರು ದಿನ ಕಡಿಮೆಯೆಂದರೂ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರ ಜನರು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಬಂದವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ರಾತ್ರಿ ಊಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಅನ್ನ ತರಕಾರಿ ಸಾಂಬಾರ್‌ ಒಣಗಿದ ಮೀನು ಸೀಗಡಿ ಸಾರು ಮತ್ತು ರುಚಿಯಾದ ಪಾಯಸವಿರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸರತಿ ಸಾಲು ಹೆಂಗಸರಿಗಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸರತಿ ಸಾಲು ಗಂಡಸರಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬೇಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕೌಂಟರ್‌ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದರೂ ಅದೆಷ್ಟು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೋಡಿದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅರಿವಾಗುವುದು. ಊಟ ಮಾಡಿದ ಅಡಿಕೆ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಟ್ರಾಕ್ಟರ್‌ ನಿಲ್ಲಿಸಿರುತಾರೆ. ಕುಡಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ನೀರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಕೈ ತೊಳೆಯುವುದಕ್ಕೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರುತ್ತದೆ.

 

ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಆಗುವಂತದ್ದೆ ಇಲ್ಲೇನು ವಿಶೇಷ ಎನ್ನಬಹುದು. ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಊಟ/ತಿಂಡಿ ತಿಳಿಸಿದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ರೆಡಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರ ಜನರು ಬಂದರೂ ಕೂಡ ಒಂದೇ ಒಂದು ಅವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಜನರು ಅಷ್ಟೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ನೂಕು ನುಗ್ಗಲಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಬಡಿಸುವವರು ಒಂದು ಚೂರು ರೇಗುವುದಿಲ್ಲ, ನಗುನಗುತ್ತ ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಬಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಲೆಯನ್ನು ಆಚೀಚೆ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ, ಊಟ ವೇಸ್ಟ್‌ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿ ಎರಡು ಮೂರು ಗಂಟೆಯ ತನಕವೂ ಅನ್ನ ಬೇಯಿಸುತ್ತ ಬಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು, ಇವರ್ಯಾರು ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಬಂದವರಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಿತಿಯವರು ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂಸೇವಕರು. ನಾನು ಅನೇಕ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ ಸಮಿತಿಯವರು ಒಳ್ಳೆ ಗರಿ ಗರಿ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು. ಆದರೇ ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗಿಲ್ಲ, ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಹೇಳುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಊಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ತರಕಾರಿ ಮೀನು ಅಕ್ಕಿ ಬೇಳೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.

 

ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಮೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಐವತ್ತು ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಜನರು ಸೇರುವ ಇಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಉತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒಂದೇ ಒಂದು ಫ್ಲೆಕ್ಸ್‌ ಬ್ಯಾನರ್‌ ಇಲ್ಲ. ಭಿತ್ತಿ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಒಬ್ಬರೇ ಒಬ್ಬರ ಹೆಸರಿಲ್ಲ. ಭಕ್ತಾದಿಗಳು ಏನೇ ನೀಡಿದರೂ ಕೂಡ ಯಾರೂ ಹೆಸರನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ದೇವರ ಕೆಲಸ ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ನಂಬಿಕೆ. ನಾನು ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಏನೂ ಕೊಡದೆ ಇದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಹಾಕಬೇಕೆಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ನಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣಮ್ಮ, ಹನುಮ ಜಯಂತಿ, ಶ್ರೀ ರಾಮ ನವಮಿ, ಗಣೇಶೋತ್ಸವ ನಡೆದಾಗ ದೇವರ ಫೋಟೋಗಳಿಗಿಂತ ಪುಢಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಿತಿಯವರ ಹೆಸರು ಫೋಟೋಗಳು ದೊಡ್ಡದಿರುತ್ತವೆ.

 

ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಗಣೇಶ ವಿಸರ್ಜನೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ದೊಡ್ಡ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್‌, ಹೆಸರು, ಫೋಟೋಗಳು. ಒಂದು ದಿನದ ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸುವ ವೇಳೆಗೆ ಜಗಳವಾಡಿ ಕಚ್ಚಾಡಿ ಹೊಡೆದಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಈ ಉತ್ಸವ ಕೊಡಗಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು. ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಗದ ಜನರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಜನರು ಕುಡಿದು ಬಂದಿರುತ್ತಾರೆ, ಆದರೇ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಘಟನೆ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಟ್ಟ ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ನಡತೆ ಮತ್ತು ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಶ್ರದ್ಧೆ. ಶ್ರೀಮಂತರು ಬಡವರು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಸಮಿತಿಯವರು ಕೂಡ ಯಾರಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ಈ ಎರಡು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಉತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಈ ಉತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ದೊಡ್ಡವರಲ್ಲ ಅಥವಾ ಯಾರೂ ಸಣ್ಣವರಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು.

 

ಈ ಮೇಲಿನ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ಆಯೋಜಿಸುವ ಹಬ್ಬ, ಉತ್ಸವ, ನಾಟಕ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಆಯೋಜಕರೊಂದಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡಿನೋಡಿ. ಅವಲೋಕಿಸಿ.

 

ಈ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಉತ್ತಮ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕುಟುಂಬ ಸಮಿತಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಸುದೀಶಣ್ಣ ಮತ್ತು ಸದಸ್ಯರಾದ ದಿನೇಶಣ್ಣ ಹಾಗೂ ದೇವಸ್ಥಾನ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಶ್ರೀ ಕಲಿಚಂಡ ಅಯ್ಯಪ್ಪರವರ ತಂಡದವರಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಉತ್ಸವವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಲಿ.

 

ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಉಳಿಯಲಿ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆ. ಸಂಘಟನೆ ಯಾವುದನ್ನು ಬಯಸದೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಬೇರೆಡೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಡೆಯಲಿ. ಈ ರೀತಿಯ ಉತ್ಸವಗಳು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಲಿ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ಕನಸು-ನನಸಿನ ಪಯಣದ ಹಾದಿಯಲಿ ಬದ್ಧತೆ, ಜವಬ್ದಾರಿ, ಸೋಲಿನ ಭೀತಿ!!!

 

೨೯.೦೮.೨೦೨೪

ನಾವು ನಮ್ಮ ಕನಸುಗಳನ್ನು, ಆಸೆಗಳನ್ನು, ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಏಕೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು? ಇದರ ಕುರಿತು ಸ್ವಲ್ಪ ಚರ್ಚಿಸೋಣ. ಮುಕ್ತವಾಗಿ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ತನ್ನದೆ ಆದ ಆಸೆ ಬಯಕೆ ಕನಸು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದು ಲೌಕಿಕ, ಅಲೌಕಿಕ, ಅಧಿಕಾರ, ವಸ್ತುಪ್ರಧಾನ, ಇತ್ಯಾದಿ ಅನ್ನುವ ವಿಂಗಡಣೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಬೇಡ. ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸೋಣ. ಆಸೆ ಕನಸುಗಳು ಎಂಬುದೆಲ್ಲಾ ಯಾವುದು, ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಮುಂದೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು ಅಥವಾ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ತದನಂತರ ಉತ್ತಮ ಕಾಲೇಜು, ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ, ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಗಾತಿ, ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರು, ಸೈಟು, ಮನೆ, ಮಕ್ಕಳು, ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಅಧಿಕಾರ, ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರು, ದುಡ್ಡಿರುವವರು, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಾಂಟ್ಯಾಕ್ಟ್‌ ಇರುವವರು, ಸಮಯಕ್ಕೆ ಆಗುವಂತವರು, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಮಾಡುವುದು, ನಮ್ಮನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಗುರುತಿಸಬೇಕು, ಒಂದಿಷ್ಟು ಕ್ಲಬ್‌, ಸೊಸೈಟಿ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸದಸ್ಯರಾಗಬೇಕು, ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಜಾಗಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕು, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋದರೆ ನೇರ ಪೂಜೆ ಆಗಬೇಕು, ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಬೇಕು, ನನ್ನದೇ ಚಾಪು ಮೂಡಿಸಬೇಕು. ಇವೆಲ್ಲಾ ಆಸೆಗಳು. ಇದನ್ನು ನಾನು ಕನಸು ಎಂದು ಕರೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

 

ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಿದೆ. ಆಸೆಗಳ ಸರದಿ. ಸ್ಕೂಲ್‌ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಚಕ್ಕರ್‌ ಹಾಕಬೇಕು, ಬೀದಿ ಬೀದಿ ಸುತ್ತಾಡಬೇಕು, ಕ್ರಿಕೇಟ್‌, ಸಿನೆಮಾ, ರೀಲ್ಸ್‌, ಹುಡುಗಿಯರ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಸಿಗರೇಟು, ಗಾಂಜಾ, ಹೆಂಡ, ಮಜಾ ಮಾಡಬೇಕು. ಓದಿ ಏನ್ ಬರುತ್ತೆ?‌ ದುಡಿಯೋದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ, ಕಾಲೇಜು ಲೈಫ್‌ ಇನ್ನೊಂದು ಸಲ ಸಿಗುತ್ತ? ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ರೇಗಿಸುವುದು, ಕೆಟ್ಟದ್ದಾಗಿಯಾದರೂ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಯಾರಿಗೂ ಮರ್ಯಾದೆ ಕೊಡದೆ, ಗೌರವ ನೀಡದೆ, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮತ್ತು ಉಢಾಫೆತನದಿಂದ ಬದುಕುವುದು. ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ, ಗುರಿಯಿಲ್ಲ ಧ್ಯೇಯವಿಲ್ಲ. ಸಾಲ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಹೆಂಡ ಕುಡ್ಕೊಂಡು ಬಸ್‌ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್‌ ಅಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಟೀ ಅಂಗಡಿ ಹತ್ತಿರು ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಪ್ರಪಂಚದ ರಾಜಕೀಯವೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಆಯಸ್ಸು ಮುಗಿಸೋದು. ಇವೆರಡು ತದ್ವಿರುದ್ಧ ಆದರೂ ಎರಡರಲ್ಲಿಯೂ ಕನಸೆಂಬುದಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಆಸೆಗಳು ಮಾತ್ರ. ಈ ಕನಸು ಅಂದ್ರೆ ಏನು?

 

ಕನಸು ಅನ್ನೋದು ನಿರಂತರ, ಅದು ನಿಂತ ನೀರಲ್ಲ. ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ, ನಿಲ್ಲುವುದಕ್ಕೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಗುರಿ ತಲುಪುವ ತನಕ, ತಲುಪಿದ ನಂತರವು. ತೃಪ್ತಿ ಎನ್ನುವುದಿರುವುದಿಲ್ಲ ಆದರೇ ದುರಾಸೆಯಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನಾನು ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುವ ನಾವು, ಬರ ಬರುತ್ತ ದೊಡ್ಡದು, ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡದು ಅಂತ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಶಿಖರವನ್ನು ಏರುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರತ್ತೇವೆ, ಇದು ಯಾರನ್ನೂ ಮೆಚ್ಚಿಸುವುದಕ್ಕಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಆಹಾರ ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ, ಅದನ್ನು ತೃಪ್ತಿಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಷ್ಟೆ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೋಟೆಲ್‌ ತೆಗೆದವನು ದೊಡ್ಡ ಚೈನ್‌ ಹೋಟೆಲ್‌ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ, ಅದು ಆಸೆಯಲ್ಲ, ಕನಸು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ, ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಸೀಕೋ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು. ಬೇರೆ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ/ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡುವುದು ಸುಲಭ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಕನಸುಗಳಾಗಲಿ, ಯೋಜನೆಯಾಗಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಯಾಂತ್ರಿಕತೆ, ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೀವು ಅದರಂತೆಯೇ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸುವುದು. ಒಬ್ಬ ಟೈಲರ್‌ ನಿಮ್ಮ ಅಳತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ, ನೀವು ಬಯಸಿದಂತೆ ಅಂಗಿ ಹೊಲಿಯುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೇ, ಅವನ ಸ್ವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಒಂದು ಅಂಗಿ ಹೊಲೆದು ಮಾರುವುದು ಕಷ್ಟಕರ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಅವನ ಆಲೋಚನೆಯಂತೆ ಹೊಲಿದಿರುತ್ತಾನೆ, ಕೊಳ್ಳುವವನು ಬೇರೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿರುತ್ತಾನೆ ಅಥವಾ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ಬೇಡಿಕೆಯೂ ಬರಬಹುದು.

 

ನಮ್ಮ ಯೋಜನೆ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಸರ ಶಿಕ್ಷಣ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಕನಸು, ಅದಿನ್ನು ಅಂಬೆಗಾಲಿಡುತ್ತಿದೆ, ಆದರೇ ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತೇವೆಂದು. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ತಂಡವೇ ಹಾಗಿದೆ, ಆರ್.ಕೆ. ಸರ್‌, ಪ್ರೊ.ಎನ್.ಮೇಡಮ್‌, ಪ್ರೊ.ಉಮಾದೇವಿ ಮೇಡಮ್‌, ರಮೇಶ್‌ ಸರ್‌, ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತರ ಬಳಗವೇ ಇದೆ. ಹೊಸ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಒಪ್ಪುವುದು ಕಷ್ಟ, ಒಪ್ಪಿದ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರೊ. ಎನ್.ಐ.ಮೇಡಮ್‌ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ಹೆಗ್ಗೋಡಿನಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ಶಿಬಿರ ನಡೆದಾಗ ಕಾರಂತಜ್ಜ ಬಂದಿದ್ದರಂತೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೂ ನೀರು ಮಾರುವವನು ಎಂಬ ಶಿರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾಟಕ ರಚಿಸಿದ್ದರಂತೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಕಾರಂತಜ್ಜ ಹೇಳಿದರಂತೆ, “ಹೇ, ಏನಂತ ಬರೆದಿದ್ದೀಯಾ? ಯಾರಾದರೂ ನೀರನ್ನು ಮಾರುತ್ತಾರೆಯೇ?” “ಬೇರೆ ಬರೆದುಕೊಂಡು ಬಾ,” ಎಂದರಂತೆ. ಇದನ್ನು ಏಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದರೆ, ಹೊಸದಾಗಿ ಹೊಸ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಬಂದಾಗ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಠವಾಗುತ್ತದೆ, ಕ್ರಮೇಣ ಅದೊಂದು ಟ್ರೆಂಡ್‌ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ದಿಡೀರನೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ,

ಕೆಫೆ ಕಾಫೀ ಡೇ, ಎಸಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಾಫೀ ಕುಡಿಯೋದ? ಅದು ನೂರು ಇನ್ನೂರು ಕೊಟ್ಟು ಎಂದರು, ಕ್ರಮೇಣ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಮೀಟಿಂಗ್‌ ಪಾಯಿಂಟ್‌ ಆಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಓಲಾ, ಊಬರ್‌, ಬಿಗ್‌ ಬಾಸ್ಕೆಟ್?‌ ತರಕಾರಿ ತರಿಸೋದಾ? ಅದರಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸಿರುವ ತರಕಾರಿ? ಸ್ವಿಗ್ಗಿ? ಝೋಮಾಟೋ? ಆನ್‌ಲೈನ್‌ ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್‌? ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕೊತ್ತಂಬರಿಗೆ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಪಾವತಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಚಳುವಳಿಗಳನ್ನೇ ನೋಡಿ, ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಹಿಂದ್‌ ಸ್ವರಾಜ್‌ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ, ಆದರೇ ಸರ್ವೋದಯ ಹೇಗಾಯ್ತು? ಅಪ್ಪಿಕೋ ಚಳುವಳಿ? ಚಿಪ್ಕೋ ಚಳುವಳಿ? ನಲಿ ಕಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ? ಸಾಕ್ಷರತಾ ಆಂದೋಲನ? ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿದ್ದರ ಉದ್ದೇಶ ನಾವು ಮೊದಲು ಕನಸು ಕಾಣಬೇಕು, ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಮಾರ್ಗ ನೋಡಬೇಕು. ಸಮಯ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಪ್ರತಿ ಮೈಲಿಗಳ್ಳಿಗೂ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇದನ್ನೇ, ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ವಿವರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಬಾನುಗೊಂದಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ, ಕೊಣನೂರು ನನಗೆ ೪ ಕೀಲೋಮೀಟರ್‌ ದೂರ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾನು ಯಾವುದೇ ತಯಾರಿ ಇಲ್ಲದೆ ನಡೆದು ಹೋಗಿ ಬರಬಹುದು, ಬಹುಶಃ ರಾಮನಾಥಪುರದ ತನಕವೂ ಕೂಡ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರ್.‌ ಅದೇ ನಾನು ಹಾಸನಕ್ಕೆ ೬೦ ಕಿಲೋಮೀಟರ್‌, ಮೈಸೂರು ೯೦ ಕಿಲೋಮೀಟರ್‌ ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ, ಬಸ್ಸಿನ ಸಮಯ, ಬಸ್ಸಿಗೆ ದುಡ್ಡು, ಸ್ವಲ್ಪ ಚೆನ್ನಾಗಿರುವ ಬಟ್ಟೆ ಒಂದು ಸ್ನಾನ, ಒಂದು ಬಾಟಲಿ ನೀರು, ಜೊತೆಗೆ ತಿಂಡಿ ಊಟದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ತಯಾರಾಗಬೇಕು. ಅದೇ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗುವುದಾದರೇ? ರಾತ್ರಿ ಉಳಿಯುವ/ತಂಗುವ ಬಗೆಗೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ, ದೆಹಲಿಗೆ, ಹೈದರಾಬಾದಿಗೆ, ಚೆನ್ನೈಗೆ, ಪೂಣೆಗೆ, ಮುಂಬೈಗೆ, ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿದಂತೆ ತಯಾರಿಯೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಗುರಿ ದೊಡ್ಡದಾದಷ್ಟೂ ಪೂರ್ವತಯಾರಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಗೋಲಿ ಆಟ ಆಡುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವ ತಯಾರಿ ಬೇಕಿಲ್ಲ ವಿಶ್ವಕಪ್‌ ನಲ್ಲಿ ಆಡಬೇಕೆಂದರೆ, ಆ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಯಾರಿ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

 

ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಪೀಠಿಕೆಯೇ ಆಯಿತು, ಈಗ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆ? ಕಾರಣ ಗೊತ್ತಾ? ಮೊದಲನೆಯ ಕಾರಣ, ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ನಕ್ಕರೆ? ಹಿಯಾಳಿಸಿದರೆ? ಇದೊಂದು ಅಂಜಿಕೆ. ಮತ್ತೊಂದು, ಅಸೂಯೆ ಪಟ್ಟರೆ? ಇನ್ನೊಂದು, ಬಹಳ ಮುಖ್ಯದ್ದು, ನಾನು ಹೇಳಿ, ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸದೆ ಹೋದರೆ? ಆಗ, ಅವರು ಹಂಗಿಸಿದರೆ? ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ್ದ, ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶಗಳಿವೆ, ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಯೋಜನೆ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ/ವಿಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲ. ಎರಡನೆಯದು, ಸೋಲಿನ ಭೀತಿ, ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಸೋಲುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸೋಲುತ್ತೇನೆಂಬ ಭಯವೇ ಹೆಚ್ಚು. ಮೂರನೆಯದು, ನಮ್ಮ‌ ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಬದ್ಧತೆಯಿಲ್ಲದಿರುವುದು, ಜವಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಹಿಂಜರಿಯುವುದು, ನಾವೆಲ್ಲಿ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವ ಅಂದರೆ ಅಕೌಂಟೆಬಿಲಿಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆಂಬ ಆತಂಕ. ಸುಮ್ಮನೆ ಯಾಕೆ ರಿಸ್ಕ್?‌ ಕಂಫರ್ಟ್‌ ಝೋನ್‌ ನಲ್ಲಿದ್ದೀವಿ, ನಡೀತಾಯಿದೆ, ನಡೆಯಲಿ ಎಂಬ ಧೋರಣೆ.

 

ನಾನು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ದಿನಚರಿಯನ್ನು ಅಥವಾ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಕಾರಣವಿಷ್ಟೆ, ನಾನು ಹೇಳಿದ ವಿಚಾರವನ್ನು ತಾವುಗಳು ಪದೇ ಪದೇ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತೀರಿ. ನಾನು ಉತ್ತರದಾಯಿಯಾಗಿರುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ಕೇಳಿದಾಗ ನಾನು ಮರೆತಿದ್ದರೂ ಅದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದು ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಮಾತು ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ನಾನು ಪಾಲಿಸಲೇಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ, ಆ ಮಾತು ಕೇವಲ ಮಾತುಗಳಲ್ಲ ಅಥವಾ ಭರವಸೆಗಳಲ್ಲ. ಆ ಮಾತು, ನಾನಾಗಿರುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಎಂದರೆ, ನಾನಾಡುವ ಮಾತುಗಳು. ಗಾಂಧೀಜಿ ಹೇಳುವಂತೆ “ಅವರ ಬದುಕು ಅವರ ಸಂದೇಶ” ಹಾಗೆಯೇ “ಅವರ ಮಾತೇ ಅವರ ಬದುಕು”. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರು ಯಾವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

 

ಕೊನೆಹನಿ: ಮನುಷ್ಯ ಸದಾ ಅವಲಂಬಿತನಾಗಿಯೇ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ. ಮುಂಜಾನೆ ಏಳುವುದಕ್ಕೆ ಗಡಿಯಾರ ಬಾರಿಸಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಎಬ್ಬಿಸಬೇಕು. ಊಟ, ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೂ ಬಲವಂತಪಡಿಸಬೇಕು ಕನಿಷ್ಠ ಕರೆಯಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಓದುವುದಕ್ಕೆ, ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ, ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲದ್ದಕೂ ಪುಶ್‌ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಏಕೆ, ನಾವುಗಳು ತೋಟದಲ್ಲಿಯೋ, ಹೊಲ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿಯೋ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸುವಾಗ ನೋಡಿ, ನಾವುಗಳಿದ್ದರೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಮರೆಯಾದರೂ ಕೆಲಸ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಮುಖ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕರು/ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಎರಡು ಮೂರು ಡಿಗ್ರಿ ಮಾಡಿರುವವರು. ಆದರೂ ಅವರಿಂದ ಕೆಲಸ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅವರ ಹಿಂದೆ ಬೀಳಲೇಬೇಕು. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅಷ್ಟೆ, ಯಾವುದಕ್ಕಾದರೂ ಅಥವಾ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಕಮಿಟ್‌ ಆಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಗಂಬೀರವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ,ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲವೆಂದು ಸೋಮಾರಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ದಿನಚರಿ, ಪ್ರವಾಸ, ಚಾರಣ, ಹವ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಏಕೆಂದರೆ, ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿಯೇಮಾಡುತ್ತೀರಿ ಅದು ನನಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು. ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಮಯ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಅದು ನಮಗೆ ನಿರಂತರವಾಗುತ್ತದೆ, ಯಾರು ಕೇಳದೆ ಇದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ನಾವು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆರಂಭದ ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ನಾವು ನಮ್ಮ ಜನರನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಬೇಕು, ಒತ್ತಾಯಿಸಬೇಕು, ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡದಂತೆ ಬಲವಂತ ಮಾಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಬೇಕು, ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಅವರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ೮ ಗಂಟೆಗೆ ಏಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಪ್ರಕೃತಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿಯ ತರಬೇತಿ ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಾನು ಏಳುವುದು ೪ ಗಂಟೆಯ ಒಳಗೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟೂ ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಶಿಸ್ತು ಮತ್ತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಬದುಕಿನೆಡೆಗೆ. ನಾನು ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಪಾಲಿಸದೇ ಇದ್ದಾಗ, ತಿದ್ದಿ ತೀಡುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ, ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು, ಇದು ನಿಮ್ಮ ಬದ್ಧತೆಗೆ ಸವಾಲು.

 

ಮುಂದುವರೆಯುವುದು…

ನಾನು, ನೀವು, ಊರು ಮತ್ತು ಊರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಕಳ್ಳ!!!

 28.08.2024 

ನಾನು ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ಈ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ ಕೂಡ. ಒಂದು ಊರಿನಲ್ಲಿ ನೂರು ಮನೆಗಳಿದ್ದು, ಎಲ್ಲರೂ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿದ್ದು, ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ಕಳ್ಳನಿದ್ದರೆ ಇಡೀ ಊರಿನ ಜನರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ನೆಮ್ಮದಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೌದಲ್ಲವೇ? ಹಾಗೆ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಿ, ಉದಾಹರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಿಗಬಹುದು. ಒಂದು ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಚೈನ್‌ ಕಳ್ಳರು ಇದ್ದರೆ? ಮಹಿಳೆಯರು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಓಡಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಒಂದೂರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ಅತ್ಯಾಚಾರಿ ಇದ್ದರೇ, ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ತಿರುಗಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಮೇಷ್ಟ್ರು ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ತಲೆಹರಟೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಇದ್ದರೇ, ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಪಾಠ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ? ಪಾಠ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತದೆಯೇ? ಸಿನೆಮಾ ಥಿಯೇಟರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೊರ್ಕಿ ಗ್ಯಾಂಗ್‌ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಇದನ್ನು ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನುಭವದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಈ ಲೇಖನ ಸ್ವಲ್ಪ ಉದ್ದವಾಗಬಹುದು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಮಜಲುಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಹುದು, ಸಾವಧಾನದಿಂದ, ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಓದುತ್ತಾ, ಇದನ್ನು ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ತಾಳೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ.

 

ಮೊದಲಿಗೆ, ನನ್ನೂರು ಬಾನುಗೊಂದಿಯಲ್ಲಿ ೨೦೧೫-೧೬ರಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಆಸಕ್ತ ಕೆಲವು ಹಿರಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ತಂಡವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ಗುರುವಂದನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡಿದೆವು. ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ತಾಲ್ಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿದ ಹುಡುಗರು ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಿರಿಯರು, ಆದರೂ ಅವರ ಉತ್ಸಾಹ ಮತ್ತು ಕೊಡುಗೆಗೆ ನಾನು ಋಣಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಇದೊಂದು ಆಸಕ್ತಿಕರ ವಿಷಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಇದೆಲ್ಲ ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ. ನಾನು ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರು ಮತ್ತು ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರಸ್ಥರಾಗಿ ಎಕ್ಷಿಕ್ಯೂಟಿವ್‌ ಇಂಜಿನಿಯರ್‌ ಆಗಿದ್ದ ದಿ. ಚನ್ನೇಗೌಡರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿ ಈ ರೀತಿಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದೇನೆ. ತಮ್ಮ ಸಹಕಾರ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಬೇಕೆಂದೆ. ಅವರು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರೂ ಅವರ ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲ ಬಾನುಗೊಂದಿಯೆಡೆಗೆ ತುಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಊರಿಗಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ, ಅದನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಮದುವೆ, ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕುವುದು, ನಾಮಕರಣ ಸೇರಿ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆದರೂ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಊಟ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಆ ಧೂಳು, ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ಬಂದರಂತೂ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಒಂದು ಸಮುದಾಯ ಭವನ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಶತಾಯ ಗತಾಯ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರು.

 

ಈಗ, ಗುರುವಂದನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಅದು ೨೦೧೫ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ ೨೪ ಅಥವಾ ೨೬, ಶನಿವಾರವೆಂಬುದು ನೆನಪಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ದಿ. ಜಯಕುಮಾರ್‌ ಸರ್‌ ರವರು ಶಾಲೆಗೆ ಬನ್ನಿ ಶನಿವಾರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಡಿ.ಎಸ್.ಇ.ಆರ್.ಟಿ. ಗೆ ನಾನು ರಾಜ್ಯ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ನೀರುಉ ನೈರ್ಮಲ್ಯ ತರಬೇತಿ ನೀಡಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಬಾನುಗೊಂದಿಯಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದೆ. ನಾನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಗಾಬರಿಯಾದೆ. ಇದು, ನಾನು ಓದಿದ ಶಾಲೆಯೇ? ಇರುವುದೇ ಮೂರು ರೂಮುಗಳು. ಒಂದು ಆಫೀಸ್‌ ರೂಮ್‌ ಅಂತೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬೇಕಿದ್ದರು ಹೆಂಚು ಬೀಳಬಹುದೆಂದು ಮುಚ್ಚಿದ್ದರು, ಇನ್ನು ಉಳಿದಿರುವುದು ಎರಡೇ ರೂಮುಗಳು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಲಿಕಲಿ ಕೂಡ. ಮೂವರು ಮಾಸ್ಟರುಗಳು ಇದ್ದರು. ನನಗೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಕೋಪ ಬಂತು. ಅವರ ಟೇಬಲ್‌ ಆದರೂ ನೀಟಾಗಿ ಇಡಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ಅವರಲ್ಲಿಯೇ ಶಿಸ್ತಿಲ್ಲದ ಮೇಲೆ, ಮಕ್ಕಳಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಆದರೂ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಮಯ ಕಳೆದೆ, ಮಕ್ಕಳು ಖುಷಿಯಾದರು. ಈ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಈ ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳು ಐವತ್ತು ವರ್ಷ ಇತಿಹಾಸವಿರುವ ಶಾಲೆಗೆ ತಿಲಾಂಜಿಲಿ ಹೇಳುವುದಂತೂ ಸತ್ಯವೆನಿಸಿತು. ಅದರಂತೆಯೇ, ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ೧೫೦-೨೦೦ ಇದ್ದ ಸಂಖ್ಯೆ ಈ ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳ ಕೊಡುಗೆಯಿಂದ ೧೭ಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ಶಾಲೆ ಸುಧಾರಣೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಹಳೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದು, ಅದೆ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಗುರುವಂದನಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆ.

 

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನೀಡಿದ ತೊಂದರೆಗಳ ಕುರಿತು ಈ ಹಿಂದೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಈ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕು ಅಷ್ಟನ್ನು ಮಾತ್ರ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ರೂಪು ರೇಷೆಗಳನ್ನು ನಾನೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಟೈಪ್‌ ಮಾಡಿ ಪ್ರಿಂಟ್‌ ತೆಗೆದು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೆ. ವಾಟ್ಸಪ್‌ ಗ್ರೂಪ್‌ ಆಯ್ತು. ಪ್ರತಿ ಊರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಗ್ಯಾಂಗ್‌ ಇರುತ್ತದೆ, ಅದು ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡಲು ಹೊರಡುವುದು, ಚಂದಾ ಎತ್ತುವುದು, ಚಂದಾ ಎತ್ತುವುದಕ್ಕೆ ಆದ ಖರ್ಚನ್ನು ಚಂದಾ ಎತ್ತಿದ ಒಟ್ಟೂ ದೇಣಿಗೆಯಲ್ಲಿಯೇ ತೋರಿಸುವುದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ: ಒಂದು ಟೂರ್ನಮೆಂಟ್‌ ನಡೆಸಬೇಕು, ಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರನ್ನು ದೇಣಿಗೆ ಕೇಳಬೇಕು, ಅವರು ಐದು ಸಾವಿರ ಅಥವಾ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಕೊಡಬಹುದು. ಹಾಸನಕ್ಕೆ ಎರಡು ಬಾರಿ ಹೋಗಿ ಬರುವುದು. ಯಾರು? ಆಯೋಜಕರುಗಳು. ನಾಲ್ಕು ಜನರು ಎರಡು ಬೈಕ್‌ ಅಥವಾ ಮೂರು ಬೈಕ್.‌ ಅದಕ್ಕೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್‌, ಇವರದ್ದು ಊಟ ತಿಂಡಿ, ಕಾಫೀ ಟೀ, ಜೊತೆಗೆ ರಾತ್ರಿ ಟೀ ಕೂಡ. ಇದೊಂದು ದಂಧೆ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಗಣಪತಿ, ಅಣ್ಣಮ್ಮ, ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪುನೀತ್‌ ರಾಜ್‌ ಕುಮಾರ್‌ ಜನ್ಮ ದಿನವೂ ಸೇರಿದೆ.

 

ಆ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ, ಮೊದಲ ಮೀಟಿಂಗ್‌ ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಿದೆ. ದೇಣಿಗೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬೇಕು ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರವೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು. ಎಲ್ಲಾ ಮೊತ್ತವೂ ಒಂದು ಕಡೆಗೆ ಬರಬೇಕು, ದೇಣಿಗೆ ಪಡೆಯಲು ಹೋಗುವವರು ಅವರ ಸ್ವಂತ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಕು. ದೇಣಿಗೆಯ ಹಣ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆ ದಿನದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಮೀಸಲು. ಯಾವುದೇ ಮೀಟಿಂಗ್‌ಗೆ ಆಗಲಿ, ಓಡಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಲೀ ಬಳಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಗ್ಯಾಂಗ್‌ ಕೇಳಿತು “ಹರೀ, ಮತ್ತೆ ದುಡ್ಡಿಲ್ದೆ ಓಡಾಡೋದು ಹೇಗೆ?”, “ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದು ಅಂದ್ರೆ, ಹಾಗೆನೇ, ಅದನ್ನೆ ವಾಲಂಟರಿಸಮ್‌ ಅನ್ನೋದು ಎಂದೆ”, “ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಗಾದರೂ ಕೊಟ್ರೆ ಓಡಾಡಬಹುದಪ್ಪ”, “ಇಲ್ಲಾ, ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀನಲ್ಲ, ಅದು ಮಾರ್ಚ್‌ ೧೯ ರ ದಿನದ ಖರ್ಚಿಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ಬಳಕೆ” “ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋರು ಬನ್ನಿ, ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಬೇಕಿದ್ರೆ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಗೂ ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿಯೇ ಹೋಗ್ತೀನಿ” ಎಂದೆ. ಬಹುತೇಕ ದುಡ್ಡಿಗಾಗಿ ಅಥವಾ ದೇಣಿಗೆ ದುಡ್ಡನ್ನು ಉಢಾಯಿಸಲು ತಯಾರಾಗಿದ್ದ ಅಷ್ಟೂ ಜನರ ತಂಡ ಒಮ್ಮೆಗೆ ದೂರ ಉಳಿಯಿತು. ನಿಷ್ಠಾವಂತ ೧೪ ಹುಡುಗರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಊರಿನ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ರಾಜಕೀಯ ಪುಡಾರಿಗಳು ಹುಡುಗರನ್ನು ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಎತ್ತಿಕಟ್ಟಲು ಟೊಂಕ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತರು.

 

ಹರೀಶ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಇದೆಲ್ಲ ಮಾಡ್ತಾ ಇರೋದು. ನಿಮ್ಮನ್ನ ಬಳಸಿಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ. ನೀವು ಹುಷಾರು. ಅವನಿಗೆ ಸಪೋರ್ಟ್‌ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ, ಅದು ಇದು ಅಂತ. ನಾನು ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಬರಲು ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲವೆಂದು ಮುದ್ರಿಸಿದ್ದೆ. ಇದು ಈ ಪುಡಾರಿಗಳ ಬುಡಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಬಿದ್ದಂತೆ ಆಗಿ, ಅಂಡು ಸುಟ್ಟ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ, ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ತೊಂದರೆ, ಏನೇನೋ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಚಾಡಿ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರು. ಆದರೇ, ನಮ್ಮ ತಂಡ ವಿಚಲಿತಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಊರಿನವರಿಗೆ ನಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಉತ್ತಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೆಂಬುದು ಗೊತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೂ ಪುಡಾರಿಗಳನ್ನು ಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಈ ವಿಷ ಸರ್ಪಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಎಂಬುದನ್ನು.  ಒಂದು ಪಕ್ಷದ ಪುಡಾರಿ ಹೇಳುವುದು, ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕರೆಸೋಣ, ಅನುದಾನ ಬರುತ್ತದೆ ಶಾಲೆಗೆ ಎಂದು, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬಂದು ಹೇಳುವುದು ಆದಿ ಚುಂಚನಗಿರಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕರೆಸೋಣ, ಅದರ ಖರ್ಚನ್ನು ನಾನೇ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಎಂದು. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಂದೂಡಬೇಕು, ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ನಿಂತು ಹೋಗಬೇಕು. ಅಂತೂ ಅದ್ದೂರಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಾಯಿತು. ಕೇವಲ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ದೇಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಸಾವಿರ ಜನರಿಗೆ ಊಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ನಲ್ವತ್ತೈದು ಜನ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಸನ್ಮಾನ, ಎಲ್ಲವೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ದಿನವೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಹೆಂಡ ಕುಡಿಸಿ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು. ಆದರೇ, ಅದು ಫಲ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಕುಡುಕರಿಗೆ ಉಗಿದು ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಎಸ್.ಡಿ.ಎಂ.ಸಿ. ಅಧ್ಯಕ್ಷರಿಗೆ ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ನನಗೆ ಸಪೋರ್ಟ್‌ ನೀಡಬಾರದೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ವಿಘ್ನಗಳಿರುತ್ತವೆ, ಆದರೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಡಿದಾಗ ಗೆಲ್ಲುತ್ತೇವೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿಷ್ಟೆ, ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಜನ ದುಷ್ಠರು ಇಡೀ ಊರನ್ನೇ ಹೇಗೆ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ನಿದರ್ಶನ. ಜನರ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕೆಡಿಸುವುದೇ ಅವರ ಗುರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.

 

ಅದೇ ರೀತಿ, ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನಹಳ್ಳಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ತಮ್ಮಡಿಹಳ್ಳಿ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಆರ್.ಕೆ. ಸರ್‌, ಪ್ರೊ.ಎನ್.ಐ.ಮೇಡಮ್‌ ಮತು ಪ್ರೊ.ಉಮಾದೇವಿ ಮೇಡಮ್‌ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟು ಪೋಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ತದನಂತರ ನಾನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ಅವರು ಎಪ್ಪತ್ತರ ಹರಯದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಟ್ಯಾಂಕರ್‌ ನಲ್ಲಿ ನೀರು ತರಿಸಿ, ಸ್ವತಃ ಗಿಡಗಳಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕಿ ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೇ, ಅಲ್ಲಿನ ಕುರಿಗಾಹಿ ನಾವಿಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಕುರಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತಿನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಶ್ರಮ, ಉದ್ದೇಶ ಯಾವುದೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಕುರಿ ದಪ್ಪಾಗಿ ಅದನ್ನು ಮಾರಿದರೆ ಸಾಕು, ಅದೇ ಅವನ ಪ್ರಪಂಚ. ಎರಡು ವರ್ಷ ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಇಟ್ಟರು. ಗಿಡಗಳೆಲ್ಲಾ ಸುಟ್ಟು ಕರಕಲಾದವು. ಊರಿಗೆ ಒಬ್ಬರು ಇಂತಹವರಿದ್ದರೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು ಅಲ್ಲವೇ? ಭಯದಿಂದ ಬದುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗ ಕುರಿ ತಂದು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾರೋ? ಯಾವಾಗ ಮರ ಕಡಿದು ಹಾಕುತ್ತಾರೋ? ಯಾವಾಗ ಬೆಂಕಿ ಇಡುತ್ತಾರೋ? ಎಂದು.

 

ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿ. ಊರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಅಥವಾ ಇಬ್ಬರು ಪುಡಾರಿಗಳಷ್ಟೆ ಇರುವುದು, ಆದರೇ ಇಡೀ ಊರಿನ ಹಿಡಿತ ಅವರಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ತಾಲ್ಲೂಕಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಅಥವಾ ಮೂವರು ಎಂ.ಎಲ್.ಎ. ಕ್ಯಾಂಡಿಡೇಟ್ಸ್‌ ಆದರೇ ಇಡೀ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಹಿಡಿತ ಅವರಲ್ಲಿ. ಒಮ್ಮೆ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಾದರೇ, ಅದರಲ್ಲೂ ಗೆದ್ದರೇ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು ಅವನ ಬಾಯಿಗೆ ಅಕ್ಕಿ ಕಾಳು ಬೀಳುವ ತನಕ ಅವನೇ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ, ಅವನಾದ ಮೇಲೆ ಮಗ ಅಥವಾ ಮಗಳು, ಅರ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ಹೋದರೆ ಹೆಂಡತಿ. ಸರ್ಕಾರಿ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಲಂಚಕೋರ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಫೈಲ್‌ ಮೂವ್‌ ಮಾಡಿದರೂ ಅವನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಮೇಲಿನ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಸಹಿ ಮಾಡಿದರೂ ಇವನು ಫಲಾನುಭವಿಗೆ ಸುಳಿಗೆ ಮಾಡದೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.‌ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್‌ ದುಡ್ಡು ಬೇಡ ಅಂದರೂ ಕಾಂಪೌಂಡರ್‌ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ, ಪೋಲಿಸ್‌ ಸ್ಟೇಷನ್‌ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್‌ ಕಳುಹಿಸಿದರೂ ರೈಟರ್‌ ಕಳುಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಹೀಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವದ ಪಟ್ಟಿ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಲಿ.

 

ಇನ್ನೊಂದು ಗಂಭೀರ ವಿಷಯ ನೋಡಿ. ಕೆಲವೊಂದು ಶಾಲೆ, ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಿರುವುದು. ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಸೋಮಾರಿ, ಉಢಾಫೆತನ ಮತ್ತು ನಕರಾತ್ಮಕ ಗುಣವುಳ್ಳ ಪಾಠ ಹೇಳುವವನು ಇರುತ್ತಾನೆ. ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ನಾನು ಅವರನ್ನು ಮೇಷ್ಟ್ರು ಅಂತಾಗಲಿ ಬಹುವಚನವನ್ನಾಗಲೀ ಬಳಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಿವರಣೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಹೊಸ ಯೋಜನೆಗಳು, ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಬಂದರೇ ಸಾಕು ತನ್ನ ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಕಿವಿ ಚುಚ್ಚುತ್ತಾನೆ. “ಅಯ್ಯೋ ಬನ್ನಿ ಸಾರ್‌ ಮಾಡ್ಕೋತಾರೆ ಹೆಚ್.ಎಂ. ಇಲ್ವ, ಈ ಹೆಚ್.ಎಮ್.‌ ಗೆ ಮಾಡೋಕೆ ಕೆಲಾಸ ಇಲ್ಲ. ನಮ್‌ ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್‌ ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆಹರಟೆ ಕೆಲಸನೇ ಮಾಡೋದು. ಈ ಬಡ್ಡಿಮಕ್ಳು ನಮಗೆ ಬೆಲೆನೆ ಕೋಡೋದಿಲ್ಲ, ಟೀಚರ್‌ ಅನ್ನೋ ರೆಸ್ಪೆಕ್ಟೆ ಇಲ್ಲ. ಇವರುಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದ್ರೂ ಅಷ್ಟೆ”, ಹೀಗೆ ಕೇವಲ ನೆಗಟಿವ್‌ ಮಾತುಗಳು.

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಕಳ್ಳರು, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಬಹಳ ಅತ್ಯಲ್ಪ.

ಭಾರತದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ 142 ಕೋಟಿ,

ಲೋಕಸಭಾ ಸದಸ್ಯರುಗಳು 543

ರಾಜ್ಯಸಭಾ ಸದಸ್ಯರುಗಳು 245

ಒಟ್ಟು ಶಾಸಕರುಗಳು 4123

ವಿಧಾನಪರಿಷತ್‌ ಸದಸ್ಯರುಗಳು 418

ಒಟ್ಟು ಹಳ್ಳಿಗಳು 6,64,369 (ಅಂದಾಜು) ಪ್ರತಿ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹತ್ತು ಜನ ರಾಜಕೀಯ ಪುಢಾರಿಗಳು ಅಂತಾ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರೂ ಒಟ್ಟು ಸುಮಾರು ೬೬ ಲಕ್ಷ ಜನ ಸಿಗಬಹುದು. ೧೪೦ ಕೋಟಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಮುಂದೆ ೬೬ ಲಕ್ಷ ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಆದರೇ ಅದನ್ನು ಸಾಧ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು. ಅದರಂತೆಯೇ, ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ನೌಕರರ ಸಂಖ್ಯೆ ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತು ಲಕ್ಷ ಮತ್ತು ಒಟ್ಟಾರೆ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ನೌಕರರು ಸುಮಾರು ೭೦ ಲಕ್ಷದ ತನಕ ಇದ್ದಾರೆ. ಅಂದರೆ, ಸುಮಾರು ಒಂದು ಕೋಟಿ ನೌಕರರು, ಎಲ್ಲರೂ ಭ್ರಷ್ಟರಲ್ಲ. ೧೪೦ ಕೋಟಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಕೋಟಿ ನೌಕರರ ಸಂಖ್ಯೆ ದೊಡ್ಡದೇ? ಆದರೂ ಅವರು ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಹೆದರುವುದು, ಅತಿಯಾದ ವಿನಯ ಮತ್ತು ಗೌರವ ನೀಡುವುದು ಇಂದಿಗೂ ನಿಂತಿಲ್ಲ.

 

ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರಿತು, ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಜಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿಯೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಚಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟ ಕಡೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಭಾಗವಹಿಸಬೇಕೆಂದು. ಗಾಂಧೀಜಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳುವಳಿ ನಡೆಸಿದರು. ಕೇವಲ ವಿದ್ಯಾವಂತರು, ಬುದ್ದಿಜೀವಿಗಳು, ಶ್ರೀಮಂತರನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಂಡು, ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಕ್ಕಳು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ರೈತಾಪಿ, ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕ, ದೀನ ದಲಿತ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು, ಒಬ್ಬರನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟರೂ ಅವರು ನಿರಾಸಕ್ತಿ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆಂದು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಅವರುಗಳೇ ಮುಳುವಾಗುತ್ತಾರೆ. ನಿನ್ನೆಯ ದರ್ಶನ್‌ ವಿಚಾರವನ್ನು ನೋಡಿ. ಇಬ್ಬರು ರೌಡಿಗಳು ದರ್ಶನ್‌ ಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಪೈಪೋಟಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ, ಈಗ ದರ್ಶನ್‌ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೂ ಮೂರು ಹೊಸ ಕೇಸ್‌ ಆಯಿತು. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಹಿಂಡಲಗ ಜೈಲು ಪಾಲಾದ. ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೋ ಆರಾಮಾಗಿದ್ದ, ಮನೆಯವರು ಬಂದು ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಿತ್ತು, ಉತ್ತಮ ವಾತಾವರಣ. ಬಳ್ಳಾರಿಯ ಬಿಸಿಲ ದೆಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಯುವಂತಾಗಿದೆ.

 

ಕೊನೆಹನಿ: ಒಳ್ಳೆಯವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಧಿಕವಿದೆ, ಆದರೆ ಇರುವ ಅಲ್ಪ ಸಂಖ್ಯೆಯ ದೃಷ್ಟರು ಎಲ್ಲರ ಮನಪರಿವರ್ತನೆ ಮಾಡಿ ಅವರೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದಶಕಗಳು ಹಿಂದೆ ಲಂಚ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಪಾಪದ ಕೆಲಸ, ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡುವುದು ಸಹಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದ್ದು. ಈಗ ಲಂಚ ತೆಗೆದಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯ. ಓಟ್‌ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ವಿದ್ಯಾವಂತರು, ಮಾಸ್ಟರುಗಳೇ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿ ದುಡ್ಡು ಪಡೆಯುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಲಜ್ಜೆಗೆಟ್ಟು ಬದುಕುವುದು ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಬಕೆಟ್‌ ಹಿಡಿದು, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸದ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಅನೈತಿಕತೆ ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತಿದೆ. ಇದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕು, ನಡುವಳಿಕೆಗಳು, ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕು. ಪರಿಸರ ಕೇಂದ್ರಿತ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ನಾವು ಬಿತ್ತಿದರೆ, ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜೀವಿ ಅಷ್ಟೆ, ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಂದ ಎಳಸು ಜೀವಿ. ಮಹಾನ್‌ ಹಿರಿಯ ಜೀವಿಗಳೆಲ್ಲ ಮೆರೆದು ಹೋಗಿದ್ದಾವೆ, ಇನ್ನು ನಾವ್ಯಾರು? ಪರಿಸರವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ, ಗೌರವಿಸೋಣ.

ಮುಂದುವರೆಯುವುದು…

ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಂದ ಆಲೋಚನೆಗಳು!!!

 

ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಹಿರಿಯ ಸದಸ್ಯರಾದ ರಾಮಕೃಷ್ಣಪ್ಪ (ಆರ್.ಕೆ.)ಸರ್‌, ಪ್ರೊ.ಎನ್.ಇಂದಿರಮ್ಮ (ಎನ್.ಐ.)ಮೇಡಮ್‌, ಪ್ರೊ.ಉಮಾ ದೇವಿ ಮೇಡಮ್‌ ಮತ್ತು ನಾನು ಕಳೆದ ವಾರ ಐದು ದಿನಗಳು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆದೆವು. ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಸರ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಕಲಿಕಾ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು, ತರಬೇತಿಯ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದೆವು. ಆರ್.ಕೆ. ಸರ್‌ ಮತ್ತು ಪ್ರೊ.ಎನ್.‌ ಐ. ರವರ ಅನುಭವಗಳ ಕುರಿತು ಬರೆದರು. ಚರ್ಚಿಸಿದ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಮಾನ್ಯರೇ,

ಕಳೆದ ವಾರ ಅಂದರೆ ಆಗಸ್ಟ್‌ ೧೯ರಿಂದ ೨೩ ರ ವರೆಗೆ ತಾವು ಮೂವರು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದದ್ದು ಸಂತೋಷದ ಜೊತೆಗೆ ನನಗೆ ಪುನಶ್ಚೇತನವಾದಂತಾಯಿತು. ಕೆಲವು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಬರವಣಿಗೆಯ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದನ್ನು ತಾವುಗಳು ಇಲ್ಲಿರುವಾಗ ಮತ್ತು ನಾವು ಸೇರಿದ್ದೆಲ್ಲ ಕಡೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸದ್ದೇನೆ ಕೂಡ. ಆದರೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೂ ಇದು ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆಂಬ ಭರವಸೆಯಿದೆ. ನಾನು ನಂಬಿರುವ ಮತ್ತು ನಂಬಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಕೆಲವು ಅಂಶಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಸರಳತೆಯ ಬದುಕು ಅಷ್ಟು ಸರಳವಲ್ಲ. ನಾವಂದು ಕೊಂಡಂತೆ ಬದುಕುವುದು ಹೋರಾಟವೇ ಹೊರತು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಜನರು ಐಷಾರಾಮಿ ಬದುಕನ್ನು ಬಯಸುವುದು, ಸರಳವಾಗಿ ಇರಲು ಕಷ್ಟವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅಷ್ಟೆ. ಜನರು ತಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವಮಾನವನ್ನು ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಾವು ಸುಖವಾಗಿರದೆ, ಬೇರೆಯವರನ್ನು ದುಖಃಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ವಿಭಿನ್ನ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾರು ಮೇಲಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಕೀಳಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು. ನಾನು ನಾನಾಗಿಯೇ ಬದುಕುತ್ತೇನೆಂದು ಹೊರಟರೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ತೃಪ್ತಿ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರು ಈ ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವುದು ಕೀಳು, ನಡೆಯುವುದು ಕೀಳು, ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುವುದು ಕೀಳು, ಸೀಬೆ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುವುದು ಕೀಳು. ಪರ್ಯಾಯ ವಸ್ತುಗಳು ಇಂತಿವೆ, ಸ್ವಂತ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ, ಓಲಾ ಊಬರ್‌ ಆದರೂ ಪ್ರಿಮಿಯಮ್‌ ಸೆಡನ್‌ ಬೇಕು, ದೊಡ್ಡ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಯ್ದು ಊಟ ಮಾಡಬೇಕು, ಬಿಲ್‌ ಸಾವಿರ ರೂಗಳಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು, ಎಸಿ ಬಸ್‌, ಎಸಿ ರೈಲಿರಬೇಕು, ಡ್ರಾಗನ್‌ ಫ್ರೂಟ್‌, ಸೇಬು, ಡ್ರೈ ಫ್ರೂಟ್‌ ತಿನ್ನಬೇಕು, ಆರ್ಗಾನಿಕ್‌ ಅಂತಾ ಹೆಸರಿರಬೇಕು, ಬ್ರಾಂಡೆಡ್‌ ಬಟ್ಟೆ ಇರಬೇಕು, ಪಿಝ್ಝಾ, ಪೆಪ್ಸಿ, ಕೋಲಾ, ಇರಬೇಕು, ಹೀಗೆ ನಾವಲ್ಲದ ನಾವಾಗುವ ಹೋರಾಟವಿದು. ಅದು ಹೇಗೆಂದರೆ, “ಅಗಸನ ಕತ್ತೆ ಈ ಕಡೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ ಆ ಕಡೆ ಹೊಳೆ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ” ಎನ್ನುವ ರೀತಿ. ನಾವು ನಾವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಅನುಕರಣೆ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ ನರಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ನಾವಾಗಿರೋಣ.

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ದೇಶ ಸುತ್ತಿ ನೋಡು, ಕೋಶ ಓದಿ ನೋಡು. ನಾನು ಬದುಕನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗವಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ಒಂದು, ದೈಹಿಕವಾಗಿ, ಅಂದರೆ, ನಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿ ಬೇಕು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಆಗ್ಗಾಗ್ಗೆ ಊಟ, ತಿಂಡಿ, ತಿನಿಸು, ಪಾನೀಯ ಇತ್ಯಾದಿ ನೀಡುತ್ತೇವೆ. ಅದೇ, ರೀತಿ ಎರಡನೆಯದ್ದು, ಬೌದ್ಧಿಕತೆ, ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ತಲೆಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬುದ್ದಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು. ದೇಹಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಮೂರೂ ಹೊತ್ತು ಊಟ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ, ಹಾಗೆಯೇ ತಲೆಗೂ ಆಹಾರ ಅಂದರೆ, ವಿಷಯಗಳು, ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರಬೇಕು. ಓದುವುದರಿಂದ, ಹೊಸ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ, ಹೊಸ ಹೊಸ ಜನರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವುದರಿಂದ, ಹೊಸ ಹೊಸ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದರಿಂದ. ಮೂರನೆಯದ್ದು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಥವಾ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿರುವುದು. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುದ ನೀಡುವಂತಹ ಸಂಗೀತ, ನಾಟಕ, ಸಿನೆಮಾ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ನೃತ್ಯ, ಆಟ, ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಸೇರುತ್ತವೆ. ಅದನ್ನು ಆಗ್ಗಾಗ್ಗೆ ಸಂತೋಷಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲದ್ದಿದ್ದರೆ, ಜಡತ್ವ ಆವರಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಮೇಲಿನ ಮೂರು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ, ಒಂದು ವಿಚಾರವನ್ನು ತಾವು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ದೇಹಕ್ಕೆ ನೀವು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಆಹಾರ ಕೊಟ್ಟು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸುತ್ತೀರೋ, ಅದು ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ: ಮಾಂಸಾಹಾರ ದೇಹ ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಇಲ್ಲದ ಅಡುಗೆ, ಅದು ಅದನ್ನೆ ಬಯಸುತ್ತದೆ, ಹೀಗೆ ನಾವು ಯಾವದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತೇವೋ ಅದಕ್ಕೆ ಆ ದೇಹ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಓದುವುದು ಕೂಡ, ನೀವು ಸಾಹಿತ್ಯ ಓದುವುದನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕಥೆ ಅಂದರೆ ಕಥೆ, ವಿಜ್ಞಾನವೆಂದರೆ ವಿಜ್ಞಾನ, ಮೆದುಳಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಮನಸ್ಸು ಅಷ್ಟೆ, ನೀವು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಸಂಗೀತ ಕೇಳುವುದನ್ನು ಅಭ್ಯಸಿಸಿದರೆ ಅದು ಅದನ್ನೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ಡಾ. ರಾಜ್‌ ಕುಮಾರ್‌ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿದರೆ ಮನಸ್ಸು ಅತ್ತ ವಾಲುತ್ತದೆ, ಲೂಸ್‌ ಮಾದನ ಸಿನೆಮಾ ತೋರಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿತರೆ ಅದು ಲೂಸ್‌ ಮಾದನ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಯಾವುದೂ ರಾತ್ರೋ ರಾತ್ರಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಗೆಲುವಿನ ಹಿಂದೆ ಶ್ರಮವಿದ್ದರೆ ಸೋಲಿನ ಹಿಂದೆ ಕಂತೆ ಕಂತೆ ಉಢಾಫೆತನದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿರುತ್ತವೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಗಂಬೀರವಾದ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ, ನಾವು ಓದುತ್ತಾ, ಸುತ್ತಾಡುತ್ತ ಅಥವಾ ಹೊಸ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯದೇ ಇದ್ದರೇ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಬೋರ್‌ ಎನಿಸುತ್ತೇವೆ. ನೀವು ಗಮನಿಸಿ, ಕೆಲವರೊಂದಿಗೆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬೋರ್‌ ಎನಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷದಿಂದ ಊದಿದ್ದೇ ಊದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇ ಹಾಡು ಅದೇ ರಾಗ. ನಮ್ಮ ಮೆದುಳು ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಾವು ಆಗ್ಗಾಗ್ಗೆ ರಿಚಾರ್ಜ್‌ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಾರಿಗೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್‌ ಡಿಸೇಲ್‌ ಹಾಕುವಂತೆಯೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ, ಕೆಲವು ಸಂಬಂಧಗಳು ಹಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಒಬ್ಬರೂ ಅಪಡೇಟ್‌ ಆಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ನಕ್ಷತ್ರ ಎಣಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ವಯಸ್ಸು ದಾಟಿದ ನಂತರ ಮನಸ್ಸು ಮಾಗುತ್ತದೆ, ಮಾಗಲೇ ಬೇಕು. ಮಾಗುವಾಗ ಅದು ಲೌಕಿಕತೆಯಿಂದ ಅಲೌಕಿಕತೆಯೆಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ನಾವು ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ಕೊನೆ ಉಸಿರಿನ ತನಕ ಲೌಕಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ವಸ್ತು ಪ್ರಧಾನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರೆ, ನಿಮಗೆ ಅಂಕಿ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವಾಯಸ್ಸಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ ಹೊರತು, ಸ್ವಾರ್ಥದ, ಲೌಕಿಕತೆಯ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಅರ್ಥ. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನದ ಕೊರತೆಯಿರುವವರಿಗೆ ನೈತಿಕತೆ, ಮೌಲ್ಯ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಯ ಕುರಿತು ಹೇಳುವುದು, “ಬೆತ್ತಲೆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟಂತೆ” ಈಗ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಹೀಗೆ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕೆಲಸ, ನನ್ನ ಓದು, ನನ್ನ ಸುತ್ತಾಟ ಇಷ್ಟೆ!

 

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಹೊಗಳಿಕೆ, ಪ್ರಚಾರಪ್ರಿಯತೆ ಮತ್ತು ಸನ್ಮಾನ ಪ್ರಿಯತೆ. ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಥವಾ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುವುದು, ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿ, ನನಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಸನ್ಮಾನಗಳು ಬರಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುವ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಅತೃಪ್ತರು. ಪ್ರಚಾರಪ್ರಿಯತೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಚಟ, ಅಫೀಮು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ಒಮ್ಮೆ ಆ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದರೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ಅಧಿಕಾರದ ದಾಹವೂ ಅಷ್ಟೆ. ಲಕ್ಷುರಿ ಬದುಕು ಅಷ್ಟೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಉಪ್ಪಿನಂತೆಯೇ ಇರಬೇಕು. ರುಚಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೆ ಬಳಸಬೇಕು. ಅತಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿದರೆ ಅದು ದಾಹವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈಗ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಅನೇಕರನ್ನು ನೋಡಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿಯೂ ಹೆಸರು ಬರಬೇಕು, ಗುರುತಿಸಬೇಕು, ಅಧಿಕಾರ ಬೇಕು, ಹಣ ಗಳಿಸಬೇಕು, ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಮಾಡಬೇಕು, ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡಬೇಕು, ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು, ಒಂದು ಸೈಟು, ಮತ್ತೊಂದು, ಮಗದೊಂದು ಹೀಗೆ ಸಾಯುವ ತನಕ ಆಸ್ತಿ ದುಡ್ಡು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು. ಅವರಿಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಚಟವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಕಾರು, ಈ ಕಾರು ಬದಲಾಯಿಸು, ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರು, ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸು ಮಗದೊಂದು, ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ, ದಾಹ.

ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ, ಕುತೂಹಲ ಅಥವಾ ಜೀವನಾಸಕ್ತಿ. ನಾನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಬಹುತೇಕರು ಜೀವನದ ಕುರಿತು ಆಸಕ್ತಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಕುತೂಹಲವೆಂಬುದು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಎರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುವುದು, ಪ್ರಯಾಣ, ಪ್ರವಾಸ, ಚಾರನ, ಟೆಂಪಲ್‌ ರನ್‌, ಪೂಜೆ, ಪುನಸ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಜನರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಒಪ್ಪುವ ಮಾತು. ಆದರೇ, ಅವರು ಹೋದಲೆಲ್ಲ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಹೊರತು, ಬರಿಗಣ್ಣಿನಿಂದಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ದೂರು. ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರೈಮರಿ ಶಾಲೆಯಿಂದಲೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿತೆ. ಕಲಿತೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ನನ್ನ ತಾತ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿಸಿ, ಬಸ್/ಟೆಂಪೋ/ಮೆಟಡೋರ್‌ ಹತ್ತಿಸಿ ಕುಶಾಲನಗರದಿಂದ ನನ್ನೂರು ಬಾನುಗೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ವಿರಾಜಪೇಟೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚೀಟಿ ಬರೆದಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ನಾನು ಹೊರಟ ಊರಿನವರದ್ದು ಮತ್ತು ತಲುಪುವ ಊರಿನವರ ವಿಳಾಸ. ತಾತ ನನಗೆ ಸದಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಬೇಡ, ಹೊರಗಡೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಬಹುದು ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡ್ತಾ ಇರು, ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ ಅಷ್ಟೆ, ಗದ್ದೆಗೆ ಹೋದರೂ ಅಷ್ಟೆ, ಅವರು ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಚಿಟ್ಟೆಗಳು, ಪತಂಗಗಳು, ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡು ನೋಡು ಅಂತಾ ಬಲವಂತ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಅದು ನನಗೆ ಬಳುವಳಿಯಾಗಿ ಬಂತು.

ನಮ್ಮ ತಾತನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಮಾತಿತ್ತು, “ಐಯ್ಯಣ್ಣ ಮಾಸ್ಟ್ರು, ಮಲಗಿರೋ ನಾಯಿನೂ ಬಿಡಲ್ಲ, ಎಬ್ಬಿಸಿ ಮಾತಾಡಿಸ್ತಾರೆ” ಅಂತ. ಅವರು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸ್ತಾ ಇದ್ರು. ಹಿಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ಹಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಾತಾಡಿಸೋದು, ಹೊಸಬರು ಬಂದ್ರೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲ, ಆಸಕ್ತಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ನೂರಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್‌ ಕುಳಿತು ಬಸಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದ್ರೂ ಕೂಡ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತಿರಲ್ಲ. ನಾನು ಹೋಗಿರುವ ಅನೇಕ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ, ಕುತೂಹಲಕ್ಕಾದರೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅಥವಾ ಶಿಕ್ಷಕರು ಬಂದು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಹೈಸ್ಕೂಲ್‌ ಓದುವಾಗ ಕಾಪೌಂಡ್‌ ಒಳಗಡೆ ಯಾರೇ ಬಂದರೂ ಓಡಿ ಹೋಗಿ, ಯಾರ್‌ ನೀವು? ಯಾಕ್‌ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ? ಯಾವ್ವೂರು? ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಊರಿಗೆ ಬಂದ್ರೂ ಅಷ್ಟೆ, ಒಂದು ಸಿನೆಮಾ ಪೋಸ್ಟರ್‌ ಅಂಟಿಸೋಕೆ ಆಟೋ ಬಂದ್ರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಊರೆಲ್ಲಾ ಸುತ್ತಾಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಆ ಉತ್ಸಾಹವೇ ಇಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಶಿಕ್ಷಕರಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಪೋಷಕರಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಮುಂಜಾನೆ ವಾಕಿಂಗ್‌ ಇಂದ ಹಿಡಿದು, ಅಂಗಡಿಗಳ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಪಾರ್ಕ್‌ ಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುವ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ವಿಷಯಗಳು, ೧. ರಾಜಕೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ ೨. ಸಿನೆಮಾ ನಟ/ನಟಿಯರ ಗಾಳಿಸುದ್ದಿ ೩. ಸೈಟು/ಕಾರು ಬಿಲ್ಡಂಗ್‌ ೪. ಹೆಚ್ಚೂ ಅಂದ್ರೆ ತೂಕ ಇಳಿಸುವುದು ೫. ರೀಲ್ಸ್/ಫೋಟೋಗಳು. ಇಷ್ಟನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳು ತಮ್ಮ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ ನೀವೇ ಭಾಗ್ಯವಂತರು.

ಈ ಲೇಖನ ದೀರ್ಘವಾಯಿತು ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಉಳಿದ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನಾ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿರಬೇಕು. ಈ ನಾವು ಅಥವಾ ನಾನು ಎಂದರೇನು? ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ, ನಾನು ಎಂದರೆ ನಾನು ಕೊಡುವ ಮಾತು. ನಾನು ಆಡುವ ಮಾತಿಗೂ ನಾನು ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ನೇರ ಸಂಬಂಧವಿರಬೇಕು. ಸಂಬಂಧ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಾನು ಆಡುವುದನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕು ಅಥವಾ ಮಾಡುವುದನ್ನೇ ಆಡಬೇಕು. ಬದ್ಧತೆ, ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತಿನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಒಂದು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನ, ಮತ್ತೊಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಜೀವನ ಇನ್ನೊಂದು ವೃತ್ತಿ ಜೀವನ. ನಾನು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ/ಕಾರ್ಯ ಚಟುವಟಿಕೆ ಯಾರ ಮೇಲೂ ನೇರವಾಗಿ ಅಥವಾ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವುದಿಲ್ಲ ಅದು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರವೇ ಬೀರುತ್ತದೆ ಎಂದಾದರೇ ಅದರ ಕುರಿತು ಹೆಚ್ಚು ಚಿಂತಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದೀನಿ, ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ, ಭಾನುವಾರ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ, ಆ ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ತನಕ ಮಲಗಿದರೂ ಅಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಲ್ಲ. ಆದರೇ, ಎರಡನೆಯ ಶನಿವಾರ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಬೋರಣಕಣಿವೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿರಬೇಕು, ತಂಡದ ಸದಸ್ಯರುಗಳು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತರಾಗಿದ್ದಾಗ? ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿರುತ್ತದೆ.

ನಾವು ಕೊಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ನಾವೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡಬೇಕು. ಆದರೇ, ನಾವು ಗಮನಿಸಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ಕಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವವರ ಸಮಯ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅರ್ಥವೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ಜಡತ್ವ ಆವರಿಸಿರುತ್ತದೆ, ಇದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. ಸಿನೆಮಾ ಮತ್ತು ರಂಗಶಂಕರದಲ್ಲಿನ ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಿಗೆ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ. “ಅಯ್ಯೋ ಅವರು ಹೇಳ್ತಾರೆ, ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಅಂತಾ, ಶುರುವಾಗೋದು ಹತ್ತು ಗಂಟೆ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ ಇರ್ರೀ ಸಾರ್‌,” ಅಂತಾರೆ. ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ ಮುಂಜಾನೆ ಬೇಗ ಏಳುವುದರ ಕುರಿತು, ತಾವುಗಳು ಕಂಡಂತೆ ನಾನು ಮುಂಜಾನೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯ ಮೊದಲೇ ಎದ್ದಿರುತ್ತೇನೆ, ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯವರು ಏಳು ಗಂಟೆಯ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಏಳುವಾಗ ನನ್ನ ದಿನದ ಅರ್ಧ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದಿರುತ್ತದೆ. ಬೇಗ ಏಳುವುದರ ಅನುಕೂಲತೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಮುಂಜಾನೆ ಶಾಂತವಾಗಿರುತ್ತೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುದ ಇರುತ್ತೆ ಅವೆಲ್ಲ ಒಂದು ಭಾಗವಷ್ಟೆ. 

ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸೋಣ:

ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ೨೪ ಗಂಟೆಗಳು

ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದು ೧೧ ಗಂಟೆಗೆ ಮಲಗಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸಮಯ ೧೯ ಗಂಟೆಗಳು

ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದು ೧೧ ಗಂಟೆಗೆ ಮಲಗಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸಮಯ ೧೬ ಗಂಟೆಗಳು

ಅಂದರೇ,

ದಿನಕ್ಕೆ ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳು ಅಧಿಕವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ

ತಿಂಗಳಿಗೆ ೩*೩೦=೯೦ಗಂಟೆಗಳು

೯೦/೨೪=೩.೭೫ ದಿನಗಳು

ವರ್ಷಕ್ಕೆ ೪೫ ದಿನಗಳು

ಜೀವಿತಾವಧಿ ೬೦ ವರ್ಷಕ್ಕೆ = ೭೨೦ ದಿನಗಳು = ೬೦ ತಿಂಗಳುಗಳು = ೫ ವರ್ಷಗಳು ಅಧಿಕವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ.

ಬೇಗ ಏಳಿ, ಸಮಯವನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಬಳಸಿ.

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆನಂದ ನೀಡಿ, ಮೆದುಳಿಗೆ ಆಹಾರ ನೀಡಿ, ದೇಹವನ್ನು ದಂಡಿಸಿ.

ಮುಂದುವರೆಯುವುದು….

ನಿರಂತರ ಅಕಾಲಿಕ ಮಳೆ, ಹವಮಾನ ವೈಪರಿತ್ಯದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಘಂಟೆ: ಡಾ. ಹರೀಶ್ ಕುಮಾರ ಬಿ.ಕೆ

 

ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮೀರಿದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಮಳೆಯ ಆತಂಕದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಬಿಸಿಲು ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಆತಂಕದ ಜೊತೆಗೆ ಬಡವರ ಊಟಿ ಸೇರಿದಂತೆ ರಾಜ್ಯದ ಹಲವಾರು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೆ ಬರ ಎದುರಾಗುವ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಿದೆ. 

ಪರಿಸರ ಸಂಬಂಧಿತ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿ ಕೊಂಡಿರುವ ನವದೆಹಲಿಯ ‘ಕೌನ್ಸಿಲ್ ಆನ್ ಎನರ್ಜಿ ಎನ್ವಿರಾನ್ಮೆಂಟ್ ಆಂಡ್ ವಾಟರ್ (ಸಿ.ಇ.ಇ.ಡಬ್ಲ್ಯು)' ಎಂಬ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆ ತಯಾರಿಸಿರುವ ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಂಶೋಧನ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಸನ ಕೊಡಗು ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವಾರು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಂಬರುವ ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲಿನ ಧಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲಾಗಿದೆ. 

ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ರಿಸ್ಕ್ ಇರುವ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಸಾಂ, ಎರಡನೆಯದರಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ಹಾಗೂ ಮೂರನೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮಹರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಜ್ಯಗಳಿವೆ. 

ಈ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲು ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ರಿಸ್ಕ್ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಕಡಿಮೆ ರಿಸ್ಕ್ ಇರುವ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆ  ರಿಸ್ಕ್ ಇರುವ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿದೆ. ರಾಜ್ಯದ ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು ರಿಸ್ಕ್ ಇರುವ ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಬುರಗಿ, ಚಾಮರಾಜನಗರ, ಕೋಲಾರ, ದಾವಣಗೆರೆ, ಮೈಸೂರು ಮತ್ತು ಬಳ್ಳಾರಿ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿವೆ. 

ಇದು ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆಗೆ ಹವಮಾನ ವೈಪರಿತ್ಯದ ಕುರಿತು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಗಂಟೆಯಾಗಿದ್ದು, ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬರಗಾಲ ಬೀರುವ ಮತ್ತು ಉಷ್ಣಾಂಶ ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲಿನ ತಾಪಮಾನ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಜನರ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಬರದ ಭೀತಿ ಎದುರಾಗಲಿದೆ ಎಂಬ ಆತಂಕವನ್ನೂ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಬಡವರ ಊಟಿ ಎಂದು ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದ ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಯು ಈಗ ಸನ್‍ಸಿಟಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಆತಂಕ ಮೂಡಿಸಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಕಾಶ್ಮೀರ ಕೊಡಗು ಜಿಲ್ಲೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗೂ ಪರದಾಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎದುರಿಸುವುದು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ. ಬಿಸಿಲು ಹೆಚ್ಚಿ ಮಳೆ ಬರದೇ ಇದ್ದರೆ ಬರ ಎದುರಾಗಿ ರೈತರ ಬದುಕು ದುಸ್ತರವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಸದ್ಬಳಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ದುಡಿಮೆಯ ಅವಧಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಬಲವಾದ ಪೆಟ್ಟು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬಿಸಿಲು ತಾಪ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕಿದೆ. 

ಬಿಸಿಲು ತಾಪ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮಾಡಲು ತಕ್ಷಣವೇ ಜಿಲ್ಲಾಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವಿಪತ್ತು ನಿರ್ವಹಣಾ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಹಸಿರು ಹಾಸನ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಅಂತರ್ಜಲ ವೃದ್ಧಿಗೆ ಒತ್ತನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಬಂಜರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅರಣ್ಯೀಕರಣ ಮಾಡಬೇಕು. ಏಕವಿಧದ ಮರಗಳನ್ನು ನೆಡದೆ ಬಹುವಿಧದ ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಡಬೇಕು. ನದಿ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿನ ಮರಗಿಡಗಳ ವೈವಿದ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ನದಿ ಆರೋಗ್ಯ ತಜ್ಞ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಡಾ. ಬಿ.ಕೆ.ಹರೀಶ್ ಕುಮಾರ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿಗಳು ಹಾಗು ವರದಿಗಳಿಗಾಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ https://www.ceew.in/ ಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ.